تاریخ و ذوالقرنین جلد 1 صفحه 540

ذی حجّه الحرام از عقبه چیان (1) عبور کرده در (2) همان عقبه نزول نمود. مأمورین مزبوره نیز به اردوی والا رسیدند و در هجدهم شهر مزبور از پای عقبه حرکت کرده وارد صحرای [323] وسیعی که در حوالی شهرزور بود گردیدند.

محمّد آقای کهیا و محمود پاشای بابان در یاسین تپه که از دو طرف متّصل به رودخانه پرآب و از طرفی دیگر زراعت گاه و خلاب بود، سنگری بسته و مساوی پانزده عراده توپ در پیش روی سنگر ترتیب داده به فراغت نشسته بودند. آن دو روباه مزوّر را حیله [ای] به خاطر رسید و محمود پاشا جمعی از رؤسای بابان را با قرآن و ضراعت بی پایان روانه رکاب والا گردانید که: اگر مطمئنّ به عفو زلّات شوم، در هنگامی که صف جدال آراسته می گردد و با جمعیّت خود (3) از صف کهیا جدا گشته خود را به لشکر فیروز ملحق می سازم و از یمن طالع شاهنشاهی به دفع سپاه رومی می پردازم.

چون کلامش دروغ و از صدق بی فروغ بود، ازین طرف نیز نویدات مصلحت آمیز به او داده شد و موکب اشرف در آن شب بی بنه و آغروق در کنار آبی که نزدیک سنگر کهیا بود، پهلو بر بستر استراحت نهاده آمد. علی الصّباح که روز نوزدهم بود، حضرت دولتشاه سر و بر مبارک را از خود پولادی و زره داودی برآراست و به عزم رزم خصم کینه خواه برخاست. (4) پیادگان نظام را با فوجی از سواران بهرام انتقام و توپ خانه و زنبورک خانه از میان درّه [ای] که از نظر خصمان پنهان بود، به سرکردگی موسی دده معلّم فرانسه روانه ساخت که از عقب سنگر رومیان درآیند و به آن قوم شیطان منش شعله ور [شوند]. خود نیز تکیه به یاری باری و بخت بلند شاهنشاهی (5) کرده میمنه و میسره و جناحین لشکر را ترتیب داده، نظم هر تیپی را به عهده جان نثاری نهاد. قدغن فرمود که تا از جانب رومیان مبادرت در جدال نشود، احدی دست به قتال نگشاید. خود برفراز تپه [ای] رفیع صعود نموده، جبین ضراعت در درگاه ایزد بی منّت بر خاک مذلّت سود و از حضرت خداوند کارساز، طلب یاری کرده و بواطن ائمّه اسلام را به یاری آورد. چون صفوف ایرانی و رومی به مقابل رسید، کره زمین از گیرودار دلیران متزلزل گردید.

دلاوران زنگنه و کلهر از پیش رو حمله آور شدند و توپ خانه و زنبورک خانه و پیاده نظامی)

1- . ملی: (چنان)
2- . مجلس:+ (پای)
3- . ملی: (و با جمعیّت خود را)
4- . ملی: (بر جانب)
5- . مجلس: (شهریاری)