تاریخ و ذوالقرنین جلد 2 صفحه 456

و در تذکار ظرایف و لطایف، بدیع المقال. در نگارش خطوط مشبّهه و سازش خواتیم و امهار متنوّعه و تحریف عبارات و نوشتجات شرعی و عرفی، بی بدل است و در این فنون دغل، در میان همگان ضرب المثل.

چون پدر والاگهرش در اردبیل و تبریز محبوس بود، نوشته جات چند مجعول به خط و مهر پدر ابراز نمود و به لطایف الحیل املاک و مخلّفات پدر را کلّا تصرف کرده، سایر اخوان و اخوات را بی بهره فرمود. اکثر از زوجات پدر را به دست آویز وکالت نامچه مجعول تقبلات گرفته، مطلّقه می سازد و زوجه مزبوره نیز تجدید فراش کرده به انعقاد نطفه حلال می پردازد. در اخذ مال مسلمان و کافر، مهما امکن، جریست و غافل که این صفات ناشی از فرط کافری است- اللهمّ أصلح مفاسد اموره (1).

دویّم: نوّاب محمد زمان میرزا؛ از بطن مطهره گوهر تاج خانم بنت علی مراد خان زند است و از طرف اب و امّ، نبیره دو پادشاه بی مانند. در طراوت رخسار، گویی زمان نوبهار است و در رعونت رفتار، همانا سرو جویبارگونه. رخسار چون بهارش، گندم گونست و مهرگونه گندم گونش، همواره در دل ها افزون. اکثر از نازنینان جهان را در رشته مهر چهر نازنینش اسیر دیده ام و خود نیز اسیر آن چهره دلپذیر گردیده ام. طراوت رخسارش به مثابه ای است که بعد از بروز خط زیاده از ایّام سادگی به دلبری پرداخته و اکثر از نوجوانان ساده را اسیر خط دلپذیر ساخته است. خط نستعلیق و شکسته را درست می نگارد و بعد از وفات خاقان مغفور، چون دار الایمان قم مرجع و مآب امرازادگان سلسله زند و از اقوام و عشیره والده آن امیرزاده بی مانند می باشند، لهذا در خدمت والده ماجده قرار توقف را در خاک فرج خارج آن شهر گذاشته و در حقیقت میان منزلی از جهت آشنایان و دوستداران [600] و عشایر خود برپا داشته است. اکنون آن خاک فرحناک، مرجع و مآب جمیع ذکور و اناث سلسله دو سلطنت، و سرکار امیرزاده)