مهاجران آل‌ابوطالب صفحه 13

این کتاب، نزدیک بود که در زمره آثاری در آید که تنها اسمی از آنها باقی است. این کتاب که در گوشه و کنار کتابخانه‌های عمومی پیوسته جستجو می‌شد و بسیاری از محققان که به شناخت انساب طالبیان علاقه داشتند در پی آن بودند، همانند دیگر کتابهایی بود که درباره اصول نسب نوشته شده و از بین رفته است و اگر بعضی از فهرستهای مربوطه، نشانه‌ای بر وجود نسخه‌ای از این کتاب در ایران را یادآوری نکرده بودند، ممکن بود که ما از دسترسی به آن و اطلاع از جا و مکان آن ناامید شویم. و خدا خواسته بود که یک نسخه از آن به نجف برسد. و هرگاه اراده خداوند به کاری تعلّق بگیرد، خود وسایل آن را فراهم می‌آورد.

این بود که طبق عادت معمول، عصر روزی از روزهای سال 1382 ه، به کتابخانه حیدری بزرگترین و قدیمترین کتابخانه‌های نجف اشرف، رفتم، مدیر کتابخانه برادرم، استاد شیخ محمد کاظم کتبی خدایش تندرست بدارد!- از من استقبال کرد و خوش آمد گفت. و این عادت همیشگی وی با کسانی بود که به دیدارش می‌رفتند و در چهره او آثار شادی دیدم، که باعث خوشحالی من شد. پس رو به من کرد و به عنوان خبری خوش، در حالی که به محتوای ظرف مقابلش اشاره می‌کرد، گفت:

«این کتاب منتقلة الطالبییّن است»، و آن محتوا را به من داد. پس دیدم اوراقی است عکس برداری شده، مشتمل بر سه کتاب: نخست بخشی از کتاب الادعیاء. دوّم، کتاب سرّ السّلسلة العلویّة از ابو نصر بخاری. و سوّم، کتاب منتقلة الطالبیین که وحدت موضوع باعث شده بود آن سه کتاب به صورت یک مجموعه در آید و در یک مجلّد گردآوری شود و عکسبردار هم نخواسته بود میان این مجموعه تفرقه ایجاد کند، و از همه به صورت مجموع عکس گرفته بود.

در حالی که از این ارمغان خوشحال بودم، از وی راجع به مرکزی که این کتاب را به دست آورده پرسیدم، فرمود: «من، دوست صمیمی