مهاجران آل‌ابوطالب صفحه 15

روز دوم، کتاب را برداشتم و راهی کتابخانه عامره شدم و به برادرم آقای کتبی سلام دادم، از من پرسید که کتاب را چگونه دیدی؟ در پاسخ گفتم که این کتاب، در نوع خود اثری ارزشمند و دوره‌ای از دوره‌های علم رجال است، همان طوری که من تصوّر می‌کردم، آن دوره گم بوده است و اگر تمام این دوره‌ها به طور منظّم تکمیل شود، روشنی بخش قسمتهای مختلفی از تاریخ گذشته ما خواهد بود. این کتاب به تنهایی امانت بزرگی است که باید چاپ و منتشر شود تا اهل تحقیق از زوایا و کناره‌های تاریخ اطّلاع یابند شکی نیست که اطلاع بر این مطالب باعث تغییر برخی از مفاهیم غلط، نسبت به دودمانی می‌شود که در اصالت نسب و طهارت مولد و پاکی خانواده از ریشه‌دارترین دودمانهاست تا آنجا که هر کس دوست دارد که از آن سلسله می‌بود، امّا آنها دوست ندارند که از دودمان دیگری می‌بودند. و این خود نهایت، بزرگی و افتخار آنهاست.

لیکن، با تأسّف فراوان، برخی از محدّثان همراه با کاروان افرادی متعصّب از پیشینیان بی‌راهه رفته و به این شجره و شاخسار ارزشمندش به دیده کینه، دشمنی، بدبینی و عداوت می‌نگرند و بی‌حساب ناسزا گفته، و به دروغ بهتان و ناروا به ایشان نسبت می‌دهند! تمام اینها برای آن است که انتقامجویی حاکمان را با این عمل رسوای خود نیکو جلوه دهند و کارهای زشت آنها را پوشیده دارند، غافل از این که به دنبال امروز فردایی هم هست و در آن روز تبهکاران مؤاخذه می‌شوند و نیز دنباله روان راهی شناخته می‌شوند که پیشینیان گشوده‌اند.

این قبیل افراد نمی‌دانند و یا خود را به نادانی زده‌اند که تاریخ متعلق به همه انسانهاست و باید با قلمی پاک و زبانی راستگو ثبت شود، به نحوی که جایی برای سوء استفاده مخالفان در ادوار مختلف باقی نماند، و عاطفه و وجدان حکم بر نادرستی آن نکند. کار تاریخ تنها بحث و بررسی بوده و فقط ثبت و ضبط است. و به هر حال گروه حاکم صاحب اختیار تاریخ