مهاجران آل‌ابوطالب صفحه 2

درباره فرزندان فاطمه (ع) و علی (ع) فروگذار نکردند. ستم هم حد و مرزی دارد ولی تاریخ گواه است که نسبت به فرزندان خاندان طهارت خلفای غاصب و ملحد از هیچ وسیله‌ای برای آزار و انهدام آنان کوتاهی نکردند.

زندانها، سیاهچالها مملو از زنان و مردان علوی بود که شب و روزشان را تشخیص نمی‌دادند و از ضربات تازیانه بدنهایشان درهم شکسته بود. و یا از شدت ظلم حاکمان مجبور به فرار و مهاجرت و پنهان زیستن شدند. اینک بر هیچ سرزمینی از سرزمینهای اسلامی پا نمی‌گذاری الّا آن که غریبی شهیدی، آواره‌ای، از خاندان رسول اللّه (ص) را در خاک خویش پنهان نداشته باشد.

آنان به گفته دعبل خزاعی «ستارگان پراکنده در زمینند» که هر یک در گوشه‌ای جان به غربت سپردند و تن بلا کشیده را یا گلگون از خون یا مسموم از زهر به خاک تیره تسلیم کرده‌اند چه بسیارند ازین مظلومان همیشه تاریخ، این سحوری خوانان بیداری انسان که در غبار ایام، از ستم جباران در توطئه سکوت حکومتها، نه نامشان را ما اکنون می‌دانیم و نه از مزارشان در این گسترده خاموش نشانی داریم. چه بسیارند جانهای پاکی که دلیرانه با عقیده و جهاد، زندگیشان را تا مرگ به پایان بردند و برای بقای دین الهی با اندامی لاله زاران خون از گلبوسه دهها زخم به خاک تیره مدفون شدند و با دلی پر از غم و جانی سرشار از رنج در غربت و سکوت و گمنامی جان باختند که هیچ قلمی شرح حالشان را نتوانست بنویسد و هیچ زبانی حکایت زندگیشان را نتوانست بازگوید و راز حیات آنان همچنان در پرده ابهام و فراموشی باقی ماند و روزگار دون پرور حجاب سکوت بر جلال و جمال حیاتشان کشید.

بر هیچ خاکی نخواهی گذشت جز آن که یکی از آنان را که پاره‌های تن رسول خدا بودند بر غربت و غم در خویش ننهفته باشد، و بر هیچ راهی نمی‌گذری جز آن که هنوز آثار هجرت و فرار و تنهایی و مظلومیت آنان را در دل خویش عیان نداشته باشد. یک جا سنگی بر گوری، جای دیگر بنایی مخروبه، دیگر جا درختی سایه گستر بر مزاری، آن سوی ترتل خاکی که روزی کلبه مهاجری طالبی بوده است که آن را بر سرش خراب کرده‌اند و آن سوی‌تر