مهاجران آل‌ابوطالب صفحه 40

اصطلاحات نسب شناسان

اشاره

نسب شناسان در کتابهای خود اصطلاحات ویژه‌ای را به کار می‌برند که در کاربرد آنها نویسندگان کتابهای مشجّر و مبسوط مشترکند، و بیشتر خوانندگان به دلیل دوری از عرف خاص نسب شناسان، معانی آنها را نمی‌دانند. از این رو، من مصلحت دیدم که بعضی از آن اصطلاحات را توضیح دهم تا خواننده به هنگام خواندن آنها در این کتاب از معانی آنها آگاه باشد و آن اصطلاحات عبارتند از:

1- صحیح النّسب:

نسبتی است که نزد نسب شناسان به روشنی ثابت شده و در منابع نسب شناسی مورد قبول بوده و بزرگان نسب شناس و یا سایر دانشمندان مشهور به تقوا و پرهیزگاری و امانت، بر آن تصریح کرده‌اند، در نتیجه مورد قبول همه است.

2- مقبول النّسب:

نسبتی است، که نزد بعضی از نسب شناسان ثابت شده، و بعضی دیگر آن را نپذیرفته‌اند، امّا صاحب آن دلیل شرعی اقامه کرده و از جهت داشتن دلیل پذیرفته شده است، ولیکن در حدّ صحیح النّسب معتبر نیست.

3- مشهور النّسب:

کسی است که به سیادت مشهور است امّا کسی نسب او را نمی‌داند و هیچ راهی هم برای شناخت او وجود ندارد.

4- مردود النّسب:

کسی است که خود مدّعی آن نسبت شده امّا هیچ کس از آن افرادی که به قولشان اعتمادی باشد او را نشناخته‌اند و نادرستی ادعای او در بین مردم شایع است.

5- فی صح:

نسب شناسان در تفسیر این اصطلاح نظرات مختلفی دارند: بعضی در تفسیر آن گفته‌اند که اشاره‌ای است بر این که پیش از آن، امکان اثبات داشته است، امّا ثابت نشده است بنا بر این باید اثبات شود، و این مطلب را از بزرگان نسب شناس و اساتید فنّ مانند شیخ ابو الحسن از بزرگان نسب شناس و اساتید فنّ مانند شیخ ابو الحسن عمری، و شیخ