مهاجران آل‌ابوطالب صفحه 42

اجماع نسب شناسان است.

7- ینظر حاله:

این اصطلاح در مورد کسی است که نسب شناسان در مورد ارتباط وی با سلسله نسب تردید دارند.

8- فیه نظر:

این اصطلاح درباره کسی است که نسب شناسان در پیوند نسب او اتّفاق نظر ندارند.

9- اعلمه فلان النّسابة:

کسی است که نسب شناس در اثبات نسب وی ناتوان مانده و بدرستی پیوند آن یقین ندارد، از این رو علامتی روی نام وی گذاشته است و مقصود از علامت آن است که نسب شناسان روی بعضی اسمها رمزهایی می‌نویسند که هر کدام معنای خاصّی دارد و آن رمزها عبارتند از:

(الف) مورد سؤال است، یا ما از آن می‌پرسیم: رمزی است که روی نام نوشته می‌شود و به معنی دودلی و تردید است یعنی طوری است که صورت رضایتبخشی را نمی‌رساند.

(ب) ب (... ن، ب) .. ن؛ رمزی است که در اتصال نام به نام افراد ما قبل خود تردید دارد و شک یا عدم ثبوت را می‌رساند و گاهی هم به رنگ قرمز نوشته می‌شود. و چه بسا که نسب شناسان در مشجّر ساختن خط رابط بین باء (ب) و بین نون (ن) نقطه گذاری کرده و به صورت خط متصل نمی‌نویسند، به این دلیل که اتّصال ضرر دارد.

(ج) غ. ص: رمزی است که به اسم افزوده می‌شود و نشانه‌ای بر مذمّت صاحبش بوده و آن اعمّ از مذمّت در نسبت و یا در افعال است و واژه «غمز» بیشتر از واژه طعن بر مذمّت و تحقیر دلالت دارد.

به این ترتیب هرگاه خواننده در کتاب نسب شناسی چیزی را ببیند که فلان نسب شناس اعلام کرده و یا علامتی روی آن دیده شود، قطعا به یکی از این رمزها اشاره دارد.

10- مطعون:

رمزی است که نسب شناسان نسب کسی را مورد ایراد