مهاجران آل‌ابوطالب صفحه 45

سپس از میان آنها کوچ می‌کنند.

واژه‌ها و رمزهای دیگری نیز وجود دارد که دانشمندان نسب شناس آنها را در کتابهای خود، برای اثبات نسبها و ستایش از آنها، به کار می‌برند و حکایت از نوعی تعریف و تزکیه می‌کند مانند عبارت: اعقب، له العقب، فیه البقیة، له ذیل، له ذریّة، و له اعقاب و اولاد، که اینها، برای کسانی که دارای نسب روشنی هستند، بالاترین مرتبه در تزکیه، می‌باشند. و حد متوسط در تزکیه عبارات: له عدد، له ذیل جم، و عقبه جم غفیر، و پایین‌ترین حد تزکیه عبارات: نسب صحیح، صریح لا شک فیه، لا ریب فیه، و لا غبار علیه، می‌باشد، و از آن رو اینها پایین‌ترین مراتب شمرده شده‌اند، که در نسب باید تصریح به صحّت و گواهی به درستی آن بشود.

همان طوری که الفاظ دیگری دارند که حکایت از مدح و نکوهش نسبها داشته، و به منزله جرح و تعدیل نزد راویان حدیث می‌باشد، مانند جملات: یتعاطی مذهب الاحداث، ممتّع بکذا، هو لغیر رشدة، فیه حدیث، فیه نظر، هو ذواثر، هو مخلط، هودعی، هو لصیق، هو زنیم، مغموز، لقیط، مناط، مرجی و نظایر اینها.

نسب شناسان در کنار این اصطلاحات اصطلاح ویژه‌ای در تقسیم طبقات نسب دارند خوب است که تعدادی از آن اصطلاحات را برای خواننده توضیح دهیم: نسب شناسان طبقات نسب را به شش طبقه تقسیم می‌کنند که عبارتند از: شعب- که بالاترین طبقه است- سپس قبیله، بعد از آن عمارة، و پس از آن بطن، سپس فخذ، و پس از همه، فصیلة، و برای درستی این تقسیم بندی به پاره‌ای از آیات قرآن مجید و بعضی از احادیث نبوی، و شواهدی از اشعار عربی استناد کرده‌اند که ما با ذکر آن دلایل سخن را به درازا نمی‌کشانیم، و این طبقات را شاعر، محمد بن عبد الرحمن غرناطی در اشعار خود جمع و تفسیر کرده است:

شعب، سپس قبیله و عمارة، بطن، فخذ، و به دنبال آن،