مهاجران آل‌ابوطالب صفحه 455

عربی است و در روزگار کسراها ساکن آن جا شده‌اند و مشهورترین شهرهایش؛ موصل، آمد ورقّه است و در انتهای بخش دیگر این دشت شهر دمشق است که شامل دیار قبیله مضر و دیار قبیله بکر است. و این نام از اسمهایی است که تنها در فهرست اول باب ذکر شده است.

جنبلآء:

با دو ضمه و حرف دوّم ساکن محلّی در امتداد قصبه و شهرکی بین واسط و کوفه است.

جندیشاپور:

در روزگار ساسانیان مرکز خوزستان بوده و به دلیل مدرسه پزشکی که طبیب نصرانی بختیشوع تأسیس کرده بود به شهرت خود باقی ماند. از آن جهت جندیشاپور گفته‌اند که منسوب به بانی خود شاپور است که گروهی از سپاهیانش را مقیم آن جا کرد و در هشت فرسخی شمال غربی شوشتر بین راه دزفول قرار دارد و رهگذر آثاری را که امروز شاه آباد گفته می‌شود و از بقایای همان شهر قدیمی است مشاهده می‌کند.

جوزجان:

نام ناحیه غربی از دشت بلخ است که از آبادترین نواحی در قرون وسطی بوده، ما بین مرو رود و بلخ قرار دارد و یحیی بن زید بن علی بن حسین (ع) در آن جا به قتل رسیده است و مؤلّف آن را ذکر نکرده و این نام را فقط در اول باب آورده است.

جیرفت:

با کسر جیم و سکون یاء و فتح راء و سکون فاء و تاء دو نقطه، اسم شهری است در آستان کرمان، شهر بزرگ و مهمّی بوده و بعدها خراب شده و جز ناحیه‌ای به نام جیرفت از آن باقی نمانده است، اما خرابه‌های جیرفت معروف به شهر دقیانوس است. یاقوت حموی، ابن حوقل و دیگران آن را توصیف کرده‌اند.

جیلان (گیلان):

ناحیه‌ای از نواحی ری است. مؤلف این چنین معرفی کرده است و ما در حاشیه صفحه 109 کتاب، گفتیم که این تعریف باعث تعجّب است بدان جا مراجعه کنید.