مهاجران آل‌ابوطالب صفحه 465

باب ذال

ذو المروه:

نام محلی است بین ذی خشب و وادی القراء در هشت منزلی مدینه پیامبر (ص) بدان جا وارد شد و نماز صبح را در آن جا گذارد، قبیله جهینه از دشت و کوهستان خدمت آن حضرت رسیدند و از این که مردم زیادی برایشان وارد شده و به زور آبهای آن جا را تصرّف کرده‌اند، نزد پیامبر (ص) شکایت کردند- به طوری که در کتاب وفاء سمهودی آمده است- آنحضرت آبها را بین ایشان تقسیم کرد و از بین خودشان گواهانی گرفت. امّا در سنن ابی داوود آمده است که آن بزرگوار آبها را ما بین قبیله بنی رفاعه که آنها نیز از جهینه بودند تقسیم کرد.

به نظر من، این که مؤلّف در ذیل این نام بعضی از طالبیّین را نام برده و نوشته است که قبیله جهینه آنان را در ذی المروه کشتند، این عمل آنان به پاداش احسانی بوده که پیامبر (ص) به ایشان فرموده بود!

ذوالمروه:

تصور می‌کنم از نواحی بخارا باشد، آن طوری که مؤلف نوشته و در هر دو نسخه آمده است، و چون در کتب مرجع مربوط به بلدان، چنین اسمی در نواحی بخارا نبود، بی‌شک اشتباه شده و شاید تصحیف «مزرین» به فتح اول و سکون دوم و راء و یای دو نقطه و نون آخر از روستاهای بخارا باشد!