مهاجران آل‌ابوطالب صفحه 475

جاری می‌شود و اصطخری آن را رود صرصر، نامیده، به احتمال زیاد، مورد نظر مؤلّف نیز همین مورد اخیر است.

سیراف:

به کسر اول وفاء آخر نام شهر بزرگی در ساحل دریاست که در قدیم مرکز هند بوده است و نیز پایتخت اردشیر خرة از نواحی فارس بوده است که در دامنه کوه بسیار مرتفعی قرار دارد، تا بصره هفت روز راه است و در بزرگی و اهمیّت نظیر شیراز بوده است و از زمانی که جزیره قیس آباد شده آن جا یکی از بنادر هند گردید و فرمانروایی سیراف از بین رفت و آخرین چیزی که باعث ویرانی آن جا شد این بود که رکن الدّوله خمار تکین فرمانروای جزیره قیس بدان جا حمله برد. یاقوت، در قرن هفتم موقعی که ویرانه‌ای بوده و جز مسجد جامع با دیوارهایی از ساج چیزی نمانده بود، آن را دیده است.

سیرجان:

از نواحی کرمان، به کسر اول و سکون دوم و بعد راء و جیم و نون آخر، نام شهری است بین کرمان و فارس که در روزگار ساسانیان از شهرهای بزرگ و تا اواسط قرن چهارم همواره مرکز استان مسلمان نشین کرمان بوده است، تا موقعی که بخش جنوبی ایران زیر سلطه آل بویه قرار گرفت، آنها آستانداری به نام ابن الیاس برای آن سامان تعیین کردند و او به دلیل نامعلومی مرکز ایالت را به بردسیر- شهر کرمان فعلی- منتقل کرد و بعد تمام ادارات دولتی را از سیرجان بدانجا برد، از این رو سیرجان از اهمیت افتاد امّا با این همه آباد و پر جمعیّت بوده و از بزرگترین شهرهای کرمان به شمار می‌آید.