مهاجران آل‌ابوطالب صفحه 478

تعیین قطعی آن غیر ممکن است.

شهرزور:

از نواحی بغداد، به فتح اول و سکون دوم و رای مفتوحه و به دنبال آن زاء و واو ساکن و راء، قصبه بزرگی بین کوهستان میان اربیل و همدان واقع شده و این شهر در چهار منزلی شمال غربی دینور می‌باشد.

شهرستان:

به فتح اوّل و سکون دوم و سپس راء و سین مهمله و تاء و نون آخر، نام چندین محلّ است که مهمتر از همه شهر مرکزی آن ناحیه است، چون کلمه شهر فارسی همان مدینه و ستان نیز همان ناحیه است، از جمله نام محلی در سرزمین فارس است که بعضی گفته‌اند: آن جا پایتخت شاپور بوده است و شهر جی در ناحیه اصفهان و نام شهرکی در خراسان نزدیک شهر نسا، به فاصله سه میل- به طوری که یاقوت گفته- و یا سه روز راه- آن طوری که در کتاب مراصد آمده است- در بین راه نیشابور به خوارزم واقع شده است و گروهی از دانشمندان از جمله شهرستانی متوفی حدود 549 ه صاحب ملل و نحل و نهایة الأقدام و کتابهای دیگر به آن جا منسوبند.

شیراز:

به کسر اوّل و زاء آخر نام شهر بزرگ مشهور و معروفی است که مرکز آستان فارس و در وسط این استان قرار گرفته است، همان طوری که آن را از جمله شهرهایی دانسته‌اند که عربها مرکزیّت دادند و مسلمانان در جای آن شهر هنگام فتح مسلمین- وقتی که عربها شهر اصطخر را فتح کردند- اردو زدند.

جغرافی دانان عرب و فارس در وصف شیراز و آنچه بر آن گذشته است سخنها گفته‌اند، و گروهی از علما و شعرا بدان جا منسوبند.

شیروان:

بخش اول این نام مثل شیراز است، سپس واو و الف و نون: نام روستایی در نزدیکی مجکث از نواحی بخاراست و این محل غیر از شروان است چون شروان در ارمنستان، بعد از رود کر و بالاتر از دریای قزوین، منتهی الیه سلسله جبال قفقاز قرار دارد.