مهاجران آل‌ابوطالب صفحه 511

نوشته‌اند که طالبیّونی را که مؤلف نام برده است در همین نجران بوده است.

نریمین:

از روستاهای نهر. در مراجع موجود به این نام برخورد نکردم.

نسیمین:

از نواحی مغرب، به این نام نیز مثل نریمین دسترسی نیافتم.

نصیبین:

به نظرم از نواحی کوفه باشد و آنچه مربوط به این نام بود در صفحه 327 گذشت، مراجعه شود.

نوبه:

از شهرهای مغرب، به ضم اوّل و سکون دوم و باء، نام سرزمین وسیع و پهناوری گسترده‌ای در شمال شرقی افریقا و در جنوب مصر است که با مصر، دریای سرخ و صحرای لیبی و نواحی خرطوم هم مرز است.

نهر اسهلان:

از نواحی مغرب، مؤلّف در فهرست اول باب آن را نیاورده است و در صفحه 324 مطالبی راجع به آن گذشت، مراجعه شود.

نهروان:

از نواحی بغداد، سه نهروان در منطقه وسیعی بنام نهر معروف به نهروان هستند: یکی نهروان بالا معروف به قاطول و یکی نهروان وسط معروف به تامرا کنار بعقوبه، و دیگری نهروان پایین که از جسر تا خود شهر را شامل است و معروف به جسر نهروان می‌باشد.

نهروان، در قدیم نخستین منزلگاه در جاده خراسان بوده اما امروز از جاده دور افتاده و در جهت شمال گذرگاه بعقوبه قرار دارد و این راهی است که همواره مورد استفاده بوده و امروز هم از بغداد به خانقین و از آن جا به ایران رفت و آمد می‌شود.

نیشابور:

به فتح اول، مردم عرب، نیسابور می‌گویند، شهر بزرگی در قلمرو خراسان است جغرافی‌دانان عرب، ناحیه خراسان را به چهار بخش تقسیم می‌کردند و هر بخشی را به نام یک شهر از چهار شهر بزرگ می‌خواندند که در دوره‌های مختلف هر کدام از آنها به تنهایی و یا به صورت جمعی مرکز یک اقلیم بودند. و آن چهار شهر عبارتند از: نیشابور، مرو، هرات و بلخ. و در روزگار طاهریان، آنان پایتخت را به نیشابور منتقل کردند و آن جا را مرکز همه آن اقلیم