مهاجران آل‌ابوطالب صفحه 544

رجال شیخ ما نجاشی و کتاب الانساب سمعانی، و کتاب تبصیر المنتبه بتحریر المشتبه ابن حجر عسقلانی و کتاب الفرج بعد الشدّة از تنوخی و کتاب تهذیب التهذیب ابن حجر مراجعه کنید.

و همچنین به کتابهای: معجم الادبای یاقوت، الاغانی ابو الفرج اصفهانی، شمس العلوم و دواء کلام العرب من الکلوم ابو سعید نشوان حمیری یمانی نسب شناس و مراتب النحویین ابو الطیّب عبد الواحد بن علی لغوی نحوی عسکری حلبی و کتاب تاریخ التّراث العربی، و کتاب الفهرست شیخ الطایفه (شیخ طوسی) و کتاب الرّجال ابن داوود حلّی، ریاض العلماء میرزا عبد اللّه افندی، روضات الجنّات محقق خوانساری، منهاج المقال استرابادی، تنقیح المقال مامقانی، ریحانة الادب مدرّس خیابانی، اعیان الشیعه سید امین و دیگر کتابهای شرح حال مراجعه شود.

35- ابو عبد اللّه مصعب بن عبد اللّه بن مصعب بن ثابت بن عبد اللّه بن زبیر بن عوام؛

ابو عبد اللّه زبیری نسب شناس و محدّث مشهور، عمو و استاد زبیر بن بکّار است که از او مطالب زیادی را نقل کرده است.

ابن عماد در شذرات از او نام برده و پس از شرح نسب وی می‌گوید:

«نسب شناس اخباری است که از مالک و گروهی دیگر مطالبی را فرا گرفته بود». زبیر می‌گوید: «عمویم مصعب در جوانمردی، علم، شرف، بیان و قدر و منزلت از همه قریش بالاتر بود، وی نسب شناس قریش بود، هشتاد سال عمر کرد و مردی ثقه بود».

برادر زاده‌اش و احمد بن ابی خیثمه، ابراهیم حربی، صالح بن جزره، موسی بن هارون، محمد بن موسی بربری، یعقوب بن یوسف مطوعی و عبد اللّه بن احمد بن حنبل و ابوالقاسم بغوی از او روایت کرده‌اند.

از عبّاس بن مصعب بن شبر نقل کرده‌اند که گفت: «مصعب بن عبد اللّه را در بغداد دیدم؛ وی از همه مردم قریش در علم نسب داناتر بود».

یحیی بن معین می‌گوید: «وی نسب را از واقدی آموخت، و از جمله کتابهای