مهاجران آل‌ابوطالب صفحه 550

پیش از سال 130 ه. در کوفه به دنیا آمد و در سال 206 یا 207 ه. از دنیا رفت.

42- محمد بن فراس بن محمد بن عطاء ابو فراس نسب شناس؛

هشام بن محمد کلبی از قول او روایت می‌کند: وی کتابی در نسب دارد که ابن ماکولا در کتاب الاکمال آن را نام برده است. محمد، ظاهرا در نیمه اول قرن سوّم هجری از دنیا رفته است.

43- محمد بن عبد اللّه سعید حنبصی،

همدانی او را در کتاب الاکلیل (1/ 5- 6) توصیف کرده به این ترتیب که وی بزرگترین نسب شناس و مورّخ تاریخ قدیم حمیری بوده و شاعری از معاصرانش او را چنین ستوده که از همه نسب شناسان عرب بالاتر بوده و گویی سبقت را از همگان ربوده است. وی کتابی در نسب حمیر دارد و تا سال 295 ه. زندگی می‌کرده است.

44- محمد بن صالح بن مهران،

معروف به ابن نطّاح؛ اصلا اهل بصره می‌باشد. وی مورّخ عالم به علم نسب و ناقل حدیث بوده است. وی در بغداد می‌زیست و در سال 252 ه. از دنیا رفت.

45- احمد بن عبد اللّه بن عقیل بن محمد

بن عبد اللّه بن محمد بن عقیل بن ابی‌طالب؛ سیّدی شریف و فاضل و عهده‌دار نقابت در شهر نصیبین بود و نسّابه‌ای بود که در نسب چندین کتاب تألیف کرده است.

ابن عنبه در کتاب العمدة و ابن طباطبا در المنتقلة و شریف عمری در المجدی، ص 313 از او یاد کرده‌اند.

46- ابو طاهر احمد بن عیسی مبارک بن عبد اللّه بن محمد بن عمران بن عمر بن علی بن ابی طالب (ع).

وی مردی عالم، فقیه، محدّث و نسب شناس بود. کتابی در نسب دارد و ابو نصر بخاری در سر السلسلة از وی روایت کرده است.

شریف عمری در کتاب المجدی ص 294 از وی نام برده و می‌گوید:

«ابو طاهر احمد بن عیسی شریف، جلیل القدر، زاهد نسب شناس عالم و ملقب به فنفنه بوده است.»