مهاجران آل‌ابوطالب صفحه 563

سوسنگری روایت می‌کند».

می‌گویم: وی به ابن مهلوس شهرت دارد، و مهلوس لقب جدوی اسحاق بن عباس است که قبلا نام وی گذشت.

73- محمد بن علی معروف

به ابن معیّة بن حسن بن حسین بن اسماعیل بن ابراهیم بن حسن بن حسن (ع)، ابو جعفر معروف به ابن معیّه نسب شناس صاحب کتاب المبسوط. وی شریف، عالم و محدّث بوده است.

شریف عمری در کتب المجدی، ص 70 می‌گوید: «علی بن معیّه تعدادی فرزند داشته است از جمله، شریف محدّث نسب شناس صاحب کتاب المبسوط.

ابن عبده از او کسب حدیث کرده است و او ابو جعفر محمد بن علی معروف به ابن معیه است که در نسل وی نسب شناسی منقرض شد».

به طوری که از المجدی بر می‌آید شیخ شرف ابو الحسن عبیدلی در کتاب التهذیب از او روایت کرده است. خاندان ابن معیه ساداتی بزرگوارند و از آن جمله است نسب شناس تاج الدین ابن معیه، که نامش خواهد آمد.

74- ابو الحسن محمد بن قاسم تمیمی سعدی بصری.

ابن ندیم در الفهرست از او یاد کرده و می‌گوید: «یکی از دانشمندان نسب در زمان ما همین شخص است. وی کتابهایی دارد از جمله: الأنساب و الأخبار، اخبار الفرس و انسابها و المنافرات بین القبائل اشراف العشائر و أقضیة الحکام بینهم فی ذلک».

صدوق نیز در خصال از او نام برده و در باب دوازدهم حدیثی را آورده و در ذیل آن می‌گوید: حسن بن عبد اللّه بن سعید عسکری برای ما از ابو الحسن نسّابه محمد بن قاسم تمیمی سعدی نقل کرد ...»

و نیز سید ضامن بن شدقم نسب شناس در کتاب تحفة الازهار و سیّد محسن عاملی در اعیان الشّیعه و سید بن طاووس در کتاب الیقین بامرة امیر المؤمنین، و دیگران از او روایت کرده‌اند.

وی در سال 400 ه. از دنیا رفت.