مهاجران آل‌ابوطالب صفحه 573

یاد می‌کند. موقعی که المستعین باللّه در سال 463 ه. به اصفهان رفته با وی ملاقات کرده و مسائلی در انساب از او پرسیده است که آنها را از قول وی در کتاب خود نقل می‌کند.

88- ابو الحسین یحیی بن محمد بن احمد ابی جعفر

زبارة بن محمد اکبر بن عبد اللّه مفقود بن حسن مکفوف بن حسن افطس بن علی اطهر اصغر فرزند امام سید السّاجدین (ع).

وی مردی دانشمند فقیه، متکلم نسب شناس و عابد بود، از مدینه به نیشابور نقل مکان کرد و در آن جا ساکن شد و پیرامون امامت و واجبات شرعی کتاب نوشته و دارای تألیف است.

ابن عنبه در العمده و عمیدی در مشجّرة از او روایت کرده‌اند و مروزی در الفخری و دیگران از او نام برده‌اند.

89- ابو عمر یوسف بن عبد البر نمری قرطبی اندلسی.

محدثی حافظ، مورّخ، آشنا به علم رجال و انساب، فقیه و نحوی بود.

وی دارای نوشته‌هایی است: از جمله کتاب الاستیعاب که یک بار به طور مستقل در حیدر آباد دکن به چاپ رسیده و یک بار دیگر در حاشیه الاصابه در قاهره چاپ شده است، و کتاب القصد و الأمم در تعریف و شناخت اصول عرب و عجم. درباره‌اش گفته‌اند که آن را از مهمترین کتابهای علم نسب فراهم کرده است.

ابو عمر در سال 368 به دنیا آمده و در سال 463 ه. از دنیا رفته است.

90- سید ابو طالب یحیی صاحب الأمالی معروف به ابو طالب هارونی.

وی فرزند حسین احول بن هارون اقطع بن حسین بن محمد بن هارون بن محمد بطحانی بن قاسم بن حسین- فرمانروای مدینه- پسر زید بن امام حسن بن مجتبی (ع) است.

ابو طالب از فقها و محدّثان و ادبا و از علمای مشهور نسب در زمان خود بوده است.

وی تألیفاتی دارد از جمله: کتاب الامالی که از مشهورترین و مهمترین کتابهاست و سید بن طاووس در اقبال از آن روایت می‌کند، و کتاب اسامی