مهاجران آل‌ابوطالب صفحه 58

بنا بر این بعید است که یکباره او کتاب خود را به پایان رسانده باشد، هر چند که خوانندگان در آخر کتاب، پایان آن را احساس کنند، با این همه هیچ مانعی برای افزودن نام هر کسی که نزد وی صاحب مقام بوده وجود نداشته است.

اما شهرهایی که مؤلّف به آن جا رفته است؛ در کتاب وی جز ری به نام شهری برنخورده‌ام، که او رفته باشد، زیرا او در صفحه 153 همین کتاب بصراحت گفته که وی دو شریف قاسم و امیرکا پسران مرتضی را در سال 459 ه در شهر ری ملاقات کرده است، و طبیعی است که قدم وی به قم و آبه و دیگر شهرهایی که مسافر اصفهان به ری از آن جا عبور می‌کند، رسیده است امّا ما در کتاب او، عبارتی را که ورود وی را به شهری جز ری را بیانگر باشد نخواندیم.

اما مذهبی را که مؤلّف بدان معتقد بوده است؛ ما شکی در شیعه بودن او نداریم اما تمام گفتگوی ما در این است که بدانیم آیا او شیعه امامی بوده و یا زیدی مذهب. زیرا زیدیه در آن زمان ریاست بیشتر شهرهای ایران شیعه مذهب را بر عهده داشتند و از جمله نشانه‌های زیدی بودن وی آن است که در صفحه 57 کتاب خود، آن جا که از اولاد جعفر بن امام هادی (ع) یاد کرده،- این مطلب را در بغداد نوشته- می‌نویسد. امامیّه او را به کذّاب ملقّب ساخته‌اند و این تعبیر وی می‌رساند که او خود از غیر امامیّه بوده است.

از حمله قراین ستایش فراوان وی از اساتید خود و دیگر افراد، از رهبران زیدیّه مانند زین الشّرف کیا است، که از وی به امام مرشد باللّه تعبیر کرده است و آن لقبی است که زیدیّه را بدان ملقّب می‌کنند، چون از رهبران ایشان بوده است، و همچنین از استاد دیگرش به امام مستعین باللّه تعبیر کرده که او نیز از رهبران زیدیّه است.

و همچنین توصیفی که از پدر استادش- کیا- نموده، آن جا که از وی