مهاجران آل‌ابوطالب صفحه 583

101- شریف ابو جعفر مهدی حسینی مرعشی ساروی

فرزند اسماعیل بن ابراهیم، معروف به ناصر بن ابی حرب، ابراهیم بن حسین که معروف به امیرک، فرزند ابراهیم بن علی مرعشی بن عبد اللّه بن محمد بن حسن بن حسین اصغر فرزند امام سیّد الساجدین (ع) بود.

«وی مردی عالم، فاضل نسب شناس و محیط به این علم بود. او در دهستان به دنیا آمد، در گرگان بزرگ شد، و در ساری از شهرهای مازندران اقامت گزید. از ابو یوسف عبد السّلام بن یوسف قزوینی در بغداد، و از ابو الحسین احمد بن محمد بن احمد بن جعفر ثقفی در کوفه، و از دانشمندان دیگر بلاد روایاتی شنید. ابو سعد سمعانی صاحب کتاب الانساب و دیگران از قول وی روایت کرده‌اند. ولادت وی در ماه صفر سال 462. و وفاتش در ماه رمضان سال 539 ه. بوده است».

این بود آنچه ابن اثیر در کتاب اللّباب ج 3، ص 125 نقل کرده است.

صاحبان کتب رجال او را از دانشمندان نسب شناسی دانسته و از او استفاده کرده و به قول او اعتماد و استناد کرده‌اند.

102- ابو علی جلال الدین کبیر، عبد الحمید بن عبد اللّه تقی،

نسب شناس فرزند اسامة بن عدنان بن اسامة بن شمس الدین احمد بن علی بن ابی طالب محمد بن عمر بن یحیی بن حسین نسب شناس، پسر احمد بن عمر بن یحیی بن حسین ذی الدّمعة بن زید بن الامام سید الساجدین (ع).

وی مردی جلیل القدر، فاضلی برجسته، نسب شناسی محقق و پاکیزه‌ای شایسته بود که در ضبط اصول و تحقیق در فروع بهره زیادی داشت، اخباری مذهب و جامع انساب و اخبار بود.

در زمان کودکیش به خراسان سفر کرد، و پنج سال در آن جا ماند و به تحصیل علم پرداخت، و از همان زمان، به مرتبه‌ای از علم انساب رسید و چون وارد عراق شد، عهده‌دار دیوان نسب گشت و به جای پدرش نشست و انساب را ضبط کرد و کتابهای مشجّرات را نوشت.

ابن انجب می‌گوید: «عبد الحمید نسب شناس چندین بار به بغداد آمد، که