مهاجران آل‌ابوطالب صفحه 584

آخرین مرتبه آن در سال 597 ه. بود».

شمس الدین محمد بن تاج الدین علی، معروف به ابن طقطقی از او نام برده و می‌گوید: «علم نسب به او پایان گرفت. وی دانشمند، فاضل و محدّثی شایسته بوده و از بزرگان سادات و از اکابر علمای شیعه به شمار می‌آمد. او از سید اجلّ فضل اللّه راوندی و در نسب از ابن کلبون عباسی نسب شناس، به نقل از جعفر بن هاشم بن ابی الحسن عمری از طریق جدش ابو الحسن علی بن ابی الغنائم عمری روایت می‌کند. و سید فخار بن معد موسوی (متوفای سال 630) در کتاب الحجة علی الذّاهب الی تکفیر ابی طالب که در سال 594 بر او قرائت کرده، و همچنین محمد بن جعفری مشهدی در کتاب المزار الکبیر در ذی القعده سال 580 از وی روایت می‌کنند.

کتابهایی از جمله ازهار الرّیاض المریعة در علم نسب از اوست، وی در سال 522 ه. به دنیا آمده و در سال 597 ه. از دنیا رفت، پیکرش را به نجف بردند و در آن جا دفن کردند.

103- شیخ ابو الحسن احمد بن محمد بن ابراهیم؛

از قبیله اشعری و زادگاه و مسکنش یمن بود. شیخ نسب شناس مورّخ نجم الدّین، عمارة بن ابی الحسن علی حکمی یمانی در کتاب تاریخ یمن، ص 1، چاپ مصر از او نام برده و از او تعریف کرده و از قول او روایت کرده است. و درباره او و نسب شناس شیخ نزار مکّی چنین می‌گوید: «کسی از آن دو تن آشناتر به ایام و نسب و اشعار مردم نبوده است». و از ایشان مطالبی درباره نسب نقل کرده است. و همچنین مورّخ شیخ عمر بن علی بن سمرة جعدی یمانی در کتاب طبقات فقهاء الیمن، ص 184، چاپ مصر از او یاد کرده و از وی تعبیر به «شیخ فقیه نسب شناس» می‌کند. وی از تألیف کتاب الطّبقات، در سال 586 فراغت یافته است.

می‌گویم: این مرد بزرگوار شیعه مذهب، چندین کتاب در علم نسب دارد، از جمله کتاب اللّباب فی الأنساب که خلاصه کتاب دیگر او به نام التّعریف بالانساب می‌باشد.