مهاجران آل‌ابوطالب صفحه 59

به عنوان الموّفق باللّه، شمس الشّرف یاد کرده که او نیز از رهبران زیدیّه است که مردم در دیلم با عنوان پیشوایی با وی بیعت کردند. مؤیّد این ادّعاست به صفحه 156 مراجعه کنید. و از جمله تعریف او از محمد بن زید، داعی حسنی به امامت، در طبرستان. به صفحه 197 کتاب مراجعه کنید.

و از آن جمله توصیف مؤلّف از قاسم رسی بن ابراهیم طباطبا به عنوان امام به صفحه 149 و صفحه 188 و صفحه 208 و صفحه 292 و جز اینها مراجعه کنید.

و از جمله توصیف مکرّر و فراوان وی از زید بن علی بن حسین، شهیدی که در کنار شهر کوفه به دار آویخته شد، به عنوان امام به صفحات:

14، 26، 48، 115، 162، 163 و 273 و جز اینها مراجعه کنید.

و شما آگاهید که همه اینان از امامان زیدیّه و از کسانی هستند که بسیاری معتقد به پیروی و اطاعت از آنانند و ایشان جز از پیشوایان خویش بندرت از دیگران تعبیر به امام می‌کنند. بنا بر این بسنده کردن مؤلّف در کتاب خود به وصف این بزرگان به عنوان امامت و تهی بودن کتابش از تعظیم دیگران از جمله ائمه طاهرین (ع) و حتّی خودداری از نام بردن هیچ فردی از آنان به عنوان این که در شهر خود ساکن بوده و بعد به جای دیگر منتقل شده‌اند، و غفلت از نام بردن محلّ شهادت و آرامگاههایشان که از ایشان شرف گرفته- جز آن جا که از کوفه نام برده و از امیر المؤمنین (ع) سخن به میان آورده است که خود از مواردی است که باعث تعجّب ما شده است- تمام این موارد دلیل بر زیدی بودن اوست و اگر این اعتقاد وی از روی دلیل و برهان بود هیچ ایرادی بر وی نبود!

و پس از این مطالب، نیازی به بحث و مناقشه در مورد مطلبی که آقای اعلمی در کتاب دائرة المعارف خود (ج 2 ص 380) نوشته است که او امامی مذهب نیکویی است، نمی‌بینم!