مهاجران آل‌ابوطالب صفحه 591

است که در سال 539 به دنیا آمده و در شب جمعه بیست و پنج ذی الحجه سال 620 از دنیا رفته و در حرم امام کاظم (ع) دفن شده است.

مورّخ ابن دبیشی نیز از او نام برده و می‌گوید که او خود از وی حدیث شنیده و از قول او نقل کرده است. و همچنین حافظ ذهبی در کتاب تاریخ اسلام از او یاد کرده و وفات او را سال 620 ه ذکر کرده است.

صفدی در کتاب الوافی بالوفیات؛ ج 6 پس از شرح نسب مطالبی دارد که خلاصه آن چنین است: وی از مردم مدینه منوره بوده و در کودکی به بغداد آمد و ساکن آنجا شد تا وقتی که در سال 620 از دنیا رفت، وی کتابهایی دارد از جمله کتاب فضل العقیق و التّختّم به.

می‌گویم: در کتابخانه ظاهریه دمشق کتابی خطی درباره فضیلت اهل کوفه تألیف شریف ابو عبد اللّه محمد بن علی بن حسن بن عبد الرحمن حسنی موجود است که بر این سید خوانده شده و در پایان آن اجازه‌ای به خط وی به این شرح آمده است: «تمام این بخش و ما بعد آن را تا آخر کتاب در نزد شیخ صالح ابو طالب مبارک بن علی بن خضر صیرفی در چندین جلسه خواندم که آخرین جلسه در روز سه‌شنبه دهم رجب سال 560 ه. بود. و همسرم و فرزندانم از جمله محمد، آمنه و فاطمه و دوستم فتوح بن جعفر بن طوزی عجان آن را همراه من شنیدند. و این روایت را به نقل از حافظ ابو الغنائم محمد بن علی بن میمون نرسی معروف به أبی، از مصنّف کتاب، شریف ابو عبد اللّه محمد بن علی بن حسن بن عبد الرّحمن حسنی از اساتیدش، نقل کرده و قریش بن سبیع بن مهنّا علوی حسینی مدنی، با حمد خدا و صلوات و سلام بر سید ما محمد، پیامبر و خاندان او نوشته است.»

در کتابخانه عمومی و موقوفه‌ای ما نسخه‌ای عکسی از این کتاب موجود است، و از این اجازه به دست می‌آید که از جمله کسانی که ابو محمد علوی از قول آنها روایت کرده شیخ ابو طالب مبارک بوده است.

اوصاف وی را ابن عبد البر در کتاب الاستیعاب و ابن سعد در المختار من طبقات الحنفیّة و ابن عنبه در العمده و عمیدی در مشجّره و دیگران نقل کرده‌اند.