مهاجران آل‌ابوطالب صفحه 593

ابو محمد حسن. و ایشانند که مولانا علامه حلّی اجازه مفصلی برایشان نوشته و در بین کتابها به اجازه بنی زهره معروف می‌باشد.

از همین خاندان جلیل است: سید دانشمند مشهور، نقیب شهر حلب، ابو ابراهیم محمد بن جعفر بن ابی ابراهیم محمد بن ابی علی حسن بن ابی المحاسن در سلسله نقبای اشراف.

از آن جمله است علامه نسب شناس سید ابو طالب احمد امین الدّین ابو عبد اللّه محمد بن ابی ابراهیم محمد بن ابی علی حسن بن ابی المحاسن زهره (متوفای سال 794 ه.).

111- شریف نسب شناس عزیز الدین اسماعیل مروزی ازورقانی

فرزند حسین بن محمد بن حسن بن احمد ابی علی شریف، نزیل مرو. وی نخستین کسی است از این خاندان که به مرو منتقل شد و در آن جا فرزندانی داشت. مادرش ام احمد، دختر علی بن حسن بن جعفر زکی است. (نقل از: اللباب).

بنا به آنچه در لباب آمده، وی فرزند محمد بن عزیز معروف به عزیزی پسر ابو جعفر حسین بن محمد ابو جعفر اطروش مقیم شهر مقدس قم که معروف به ابن مسکان است و وی پسر علی بن حسن زاهد- که پسرانش نقیبان قم بوده‌اند- ابن حسین طواّف بن علی ابو الحسن حارض- یا خارص- بن محمد دیباج بن الامام ابی عبد اللّه الصادق (ع) مردی علامه، نسب شناس، پر سفر، مورد اعتماد محدّث و فقیه بوده است.

بیشتر مورّخان و نسب شناسان از او یاد کرده‌اند.

سیوطی در بغیة الوعاة، ص 194 به نقل از یاقوت می‌گوید: «وی از همه مردم به علم نحو، لغت، فقه، شعر، اصول، انساب و نجوم داناتر، خوشخوی، سخی طبع و دوستدار غریبان بود، تنها کسی بود که در شهر مرو علوم مختلف را نزد وی می‌خواندند. وی با گستردگی علمیش، متواضع بود، هیچ غریبی بر کسی جز او وارد نمی‌شد و هیچ کسی جز از او استفاده نمی‌کرد، وی در قضاوت، خوش برخورد بود، من خودم با او مجالست کردم و دیدم چنان است که می‌گفتند: