مهاجران آل‌ابوطالب صفحه 597

توصیف به ثعلبی کرده‌اند با این که وی شریف فاطمی است، که گاهی از او به «نیلی» و گاهی نیز به «حلّی» تعبیر می‌شود، اما ثعلبی نیست مگر این که توصیف به ثعلبی به اعتبار مادرش باشد که وی از ثعلبی‌ها بوده است! و همچنین امر بر صاحب الکشف مشتبه شده که از عبد الحمید با لقب علم الدین یاد کرده است. این لقب مال پسرش مرتضی علم الدین است.

113- شریف علی بن محمد بن رمضان بن علی بن عبد اللّه بن مفرج

بن موسی بن علی بن قاسم بن محمد بن قاسم رسی بن ابراهیم طباطبا ابن اسماعیل بن ابراهیم غمر بن حسن مثنّی پسر امام حسن مجتبی (ع).

وی علامه نسب شناس جلیل القدر و بزرگواری بود؛ نقابت علویان را در نجف و کربلا و حلّه عهده‌دار بوده و کتابهای مشجّری در نسب دارد.

علامه نسب شناس ابن عنبه داوودی در کتاب العمدة، ص 180 چنین می‌نویسد: «نقیب نقیبان، تاج الدّین علی بن محمد بن رمضان نامبرده، معروف به ابن طقطقی، مقدرات با او مساعد شد و بقدری از اموال و باغ و زمین زراعتی فراهم کرد که قابل شمارش نبود!»

«از جمله رویدادهای عجیبی که برای او رخ داد این بود که در آغاز کار اراضی زیادی از املاک دولتی را زراعت کرد، وی در آن موقع ریاست سرزمین فرات را بر عهده داشت و محصول غله را در خانه‌ای انبار کرد که هنوز ناتمام بود و علاوه بر پرداخت حساب دولت مقدار قابل توجهی از غلات برای او مانده بود، قحطی سختی بین مردم افتاد، نقیب تاج الدین شروع کرد به فروختن غله‌ها، ابتدا با اموال معامله کرد و بعد در برابر آبروی مردم و سپس در برابر املاک غله می‌داد، به طوری که آن ترقی و گرانی، ضرب المثل شده بود، مردم می‌گفتند: گرانی ابن طقطقی به این خاطر که هیچ کس چیزی برای فروش نداشت، جز او!»

«در گوشه‌ای از همان خانه سردابی زده بود که از آن جا غله را بیرون می‌آورد شبی برای رسیدگی وارد سرداب شد، متوجه شد که چندین برابر اندوخته خود را فروخته است دستور داد تا راهروهای آنجا را بررسی کنند، دیدند غله‌ها در جای