مهاجران آل‌ابوطالب صفحه 613

من به خط خود او در مجموعه‌ای از او که سید بزرگوار نقیب عالم صفی الدین محمد بن علی بن طقطقی مرا بدان راهنمایی کرد، این اشعار را خواندم:

طلاب العلی لا رغبة فی المکاسب‌تفرق مابینی و بین الحبائب

رعی اللّه قلبا لا یزال متیّماببیض المعالی لا بسود الذوائب

و من طلب العلیاء أطلع دونهاصباح المنایا فی دیاجی الغیاهب»

طالبان مراتب بلندی را میلی به کسب و تجارت نیست، بین ما و کرمهای شبتاب فاصله است خداوند آن دلی را مشمول عنایتش فرماید که همواره شیفته درخشش مقامات معنوی است نه دلبسته گیسوان سیاه. و هر که طالب مقام و مرتبه بالاست باید مراتب پایین از بامداد آرزوها تا تاریکیهای قبر- را پشت پا زند.

وی از پدرش، نسب شناس زمان، جلال الدین عبد الحمید- که در نسب شناسان قرن هفتم نام وی گذشت- از جدش فخار روایت می‌کند.

و نیز نسب شناس، تاج الدین محمد بن قاسم بن معیه از وی روایت می‌کند:

(به طوری که او خود در اجازه نامه‌اش به شمس الدین محمد بن احمد بن ابی المعالی موسوی نقل کرده است).

شهید در کتاب اربعین، ص 26 چنین می‌گوید: «حدیث پنجم، حدیثی است که سید علامه، نسب شناس، فخر سادات، تاج الدّین ابو عبد اللّه محمد بن سید عالم جلال الدین ابی جعفر قاسم بن حسین بن قاسم بن حسن بن معیه دیباجی در نیمه شوال سال 753 ه در شهر حلّه، از استادش، سید بزرگوار، نسب شناس، علم الدین مرتضی، علی بن عبد الحمید بن فخّار موسوی از قول پدرش و از جدش، نقل کرد ...»

وی تا سال 705 زنده بوده و کتابهایی دارد، از جمله الانوار المضیئة فی احوال الامام المهدی (ع) و الدّر النّضید فی مراثی الامام الشهید و دیگر کتابها.

استاد ما، نوری در کتاب مستدرک خود و سید امین عاملی در اعیان الشیعه و محقق خوانساری در روضات و دیگران شرح حال او را آورده‌اند.