مهاجران آل‌ابوطالب صفحه 616

قرن نهم

اشاره

شریف نسب شناس سید عزّ الدّین ابو طالب حمزه دمشقی بن احمد بن علی بن محمد بن علی بن حسن بن حمزة بن محمد بن ناصر بن علی بن حسین منتوف بن احمد بن اسماعیل ثانی ابن محمد بن اسماعیل فرزند امام صادق (ع).

فقیه، نسب شناس، مورّخ، متکلم و عالم به علم رجال.

حافظ سیوطی در کتاب نظم العقیان فی اعیان الاعیان، ص 106، چاپ نیویورک، از او یاد کرده و پس از بیان نسب وی خلاصه گفتارش چنین است:

وی در حدود سال 820 ه. به دنیا آمده و در نزد تقیّ بن قاضی شهبه و دیگران علم فقه آموخت و بر امثال و اقران خود فائق آمد.

از حافظ ابن حجر عسقلانی حدیث آموخته و بر بعضی از نوشته‌های او تقریظ نوشته است. او علاقمند و حریص بر آموختن بود، کتابهایی را تألیف کرده است، از جمله: فضائل بیت المقدس و الایضاح شرح بر تحریر التّنبیه نووی، و استدراک بر خبایا الزّوایای زرکشی. به نام بقایا الخبایا، الاوائل و المنتهی فی وفیات اولی النّهی، التّتمات علی المهمّات، الألغازفی الفقه و الذّیل علی طبقات ابن قاضی شهبه. ابو طالب در روز یکشنبه دوازدهم ربیع الآخر سال 874 ه. از دنیا رفت.

می‌گویم: وی کتابهایی در انساب دارد از جمله: اشرف الانساب که من نسخه‌ای از آن را به خط نواده‌اش در دست استادم (در علم نسب) سید رضا