مهاجران آل‌ابوطالب صفحه 620

بوده، و از جمله کسانی است که شیخ حسن بن سلیمان حلی و ابن فهد حلی صاحب کتاب العدّه، از وی کسب علم کرده است».

134- شریف نسب شناس، احمد بن علی بن حسین بن علی بن مهنّا

بن عنبه اصغر بن علی بن عبد اللّه بن محمد- که از حجاز به عراق آمده بود- فرزند یحیی بن محمد بن داوود بن موسی ثانی پسر عبد اللّه بن موسی جون بن عبد اللّه محض بن حسن مثنی فرزند حسن مجتبی (ع).

وی علامه جلیل القدر، نسب شناس، ثقه، پرهیزگار، فقیه، محدث و ادیب بود. داماد سید تاج الدین بن معیّه نسب شناس بوده است و در نزد وی دوازده سال شاگردی کرده و علم نسب و دیگر علوم را از او آموخته است.

احمد بن علی از بزرگان علمای امامیه و در تمام علوم و فنون برجسته بوده است.

وی در سال 736 ه. برای انجام فریضه حج راهی حجاز شد و در حجاز با شریف محمد بن محمود بن احمد بن رمیثه در مکه ملاقات کرد، سپس در سال 776 ه. سفری به دیار فارس کرد و وارد اصفهان شد، و در آن جا با نقیب شریف الدین حیدر بن محمد بن حیدر بن اسماعیل بن علی بن حسن بن علی بن شرفشاه بن عباد بن ابی الفتوح بطحانی حسنی دیدار کرد.

آن گاه در زمان امیر تیمور گورکانی به سمرقند رفت و در آن جا با شریف علم الدّین عبد اللّه بن مجد الدین محمد بن نقیب علم الدّین علی بن ناصر بن محمد بن معمر حسینی از بنی کتیله ملاقات کرد.

سپس در سال 776 ه. به هرات رفت و آن گونه که خود در کتاب عمدة الطالب می‌گوید قبر عبد اللّه بن معاویة بن عبد اللّه بن جعفر طیّار را زیارت کرد.

وی کتابهایی دارد از جمله کتاب عمدة الطّالب فی نسب آل ابی طالب که در سال 814 ه بنا به درخواست جلال الدین حسن بن عمید الدین علی بن نقیب نسب شناس ابو محمد حسینی نوشت، و این کتاب تا کنون چندین بار در هند، نجف اشرف، قاهره، ایران و جاهای دیگر به چاپ رسیده است و مختصر آن به نام