مهاجران آل‌ابوطالب صفحه 623

بوده است.

ابو الفضیل در کتاب نامبرده‌اش می‌نویسد: «نخستین کسی که از نیاکان وی به زمین دهلی پا نهاد، سید تاج الدّین احمد بن جعفر در سال 609 ه بود؛ توضیح آن که سلطان شهاب الدّین وقتی که بابل، غزنه، طوس و بلخ را متصرف شد، بنده‌ای را به سیصد هزار دینار خرید و نام او را شمس الدین نهاد و دستور داد تا او را تربیت کردند و پس از آن که بخوبی تربیت شد، دخترش را به همسری او درآورد. بعدها سلطان شهاب الدین از دنیا رفت و کار سرزمین هند به شمس الدّین استوار شد و او مردی خوش اخلاق بود؛ شبی پیامبر (ص) را در خواب دید که دارد حوض معروف به حوض شمسی را حفر می‌کند، وقتی که از خواب بیدار شد دید که از همان محل آب می‌جوشد و پیامبر (ص) را در خواب دید که به او دستور می‌دهد تا از خمس غنائم هندوستان زمینی بخرد و آن را به سادات اختصاص دهد، او آن را خرید و اکنون همان زمین مشهور به «سهی» است.»

به نصیر الدّین پادشاه غزنه نوشت که از خاندان طالبیّون کسی که عهده‌دار آن گردد به هند بفرستد، در نتیجه، چهار مرد به دهرید آمدند: سید تاج الدین، سید ضیاء الدین، سید محمد مشهور به کیسدوار و سید علی بخاری که سلطان شمس الدین علی، دخترش را به سید تاج الدین نامبرده، تزویج کرد و او را ملقّب به ملک العلماء و مکنّی به صدر العالم و تاج الملّه کرد.

137- ابو العباس سیّد احمد شهاب الدین، ابن علی ابو هاشم

بن سید ابی المحاسن محمد شمس الدین حسینی دمشقی که بقیه نسب وی تا اسماعیل فرزند امام صادق (ع) در ضمن بیان رجال قرن هشتم در شرح حال جدش ابو المحاسن نامبرده گذشت، بدانجا مراجعه کنید.

شهاب الدین احمد از جمله بزرگان فقه، حدیث، رجال، ادب، تاریخ و نسب زمان خود، و جدش معروف به حافظ شمس الدین ابو المحاسن دمشقی بود و هر دوی آنان از خاندان بزرگ شام و نقابت اشراف در این خاندان بودند.

سخاوی در التّبر المسبوک، ص 106 می‌نویسد: «شهاب الدین احمد در سال