مهاجران آل‌ابوطالب صفحه 624

782 ه به دنیا آمد، وی از ابو هریرة بن ذهبی و ابن صدیق و ابی العباس بن عبد الحق و ابو الیسر بن صائغ و زینب دختر محمد بن عثمان کردی و افراد بسیار دیگری روایت شنیده و نقل کرده و فضلا نیز از او روایت شنیده‌اند و او رئیس مؤذنان مسجد جامع دمشق بود.

«شهاب الدین در ماه ربیع الاخر و به قولی در آخر ماه صفر سال 848 از دنیا رفت و در کنار قبر پدرش در گورستان باب توما به خاک سپرده شد، و پسرش علامه حمزه عز الدّین به جای پدرش در سمت ریاست مؤذّنان قرار گرفت».

می‌گویم: سخاوی در ذیل التّبر المسبوک نقل کرده و می‌گوید: «وی نسب شناس و جامع انساب اشراف، بویژه اشراف دمشق و بلاد مصر و حجاز بوده است».

و نیز می‌گویم: گروهی از این خاندان، در فنون علمی از جمله نوابغ و بزرگان علم بودند که ما در مشجّره مخصوص این خاندان در کتاب مشجّرات آل رسول اللّه (ص) نام برده‌ایم، مراجعه کنید که آنجا مرکز انبوه علم است.

138- شیخ احمد شهاب الدین ابو العباس بن ابی بکر بن معدان یمانی

ادیب، فقیه، محدث، نسب شناس، صاحب خطّ خوش و زیبا.

سخاوی در جلد اول از کتاب الضّوء اللّامع، ص 263 او را یاد کرده و تمجید بسیاری نموده و می‌گوید: «وی منشی دیوان سلطانی گردید».

خزرجی در تاریخ یمن، ضمن وقایع سال 800 ه از او یاد کرده است، مراجعه کنید. وی اطلاعات کاملی از انساب عرب و سلسله قبیله‌ها، بخصوص انساب هاشمیّون داشته است. و در کتابهای انساب مطالب زیادی از قول او نقل کرده‌اند.

139- سید محمد بن جعفر حسینی

که در اصل اهل مکه بوده و در هندوستان به دنیا آمده و در آن جا می‌زیست، نسبش به سادات مکه می‌رسد.

وی دانشمندی فاضل، محدّث، عارف سالک، نسب شناس آگاه و از اقطاب سلسله معروف به جشتیّه بوده است.