مهاجران آل‌ابوطالب صفحه 628

چهاردهم ماه رجب سال 973 ه پایان گرفت، خداوند او و والدینش را بیامرزد».

و در پشت کتاب نیز به خط خودش چنین نوشته است: «مقابله و تصحیح این کتاب- جز آنچه به چشم نیامد و به فکر نرسید- از روی کتابی که استنساخ شده بود، انجام گرفت و آن کتاب نیز با نسخه صحیحی مقابله شد، در روز جمعه 17 ماه رجب سال 973 ه.»

از این رساله چنین بر می‌آید که ابن محفوظ پاورقی و اضافاتی بر کتاب تاج الدین بن معیّه استاد داوودی نوشته است.

باری، از این سید بزرگوار در زبان نسب شناسان به ابن محفوظ نسب شناس تعبیر می‌شود و ما کتابهای نسب را از وی با سند خود نقل کرده و به او می‌رسانیم و ابن محفوظ خود از صاحب العمده با واسطه میرزا حسین بن مساعد کرمانی- که در آینده شرح حال او خواهد آمد- روایت می‌کند (توجه کن).

می‌گویم: وی نیز کتابهایی دارد از جمله: رساله عمدة الطّالبیّین در شجره نسب علامه سید محمّد مریخ، که از تألیف آن در نوزدهم ماه رجب سال (973) فراغت یافته، و کتاب تذییل انساب المجدی و رساله‌ای درباره نسب والیان حویزه، و رساله‌ای در نسب آل طباطبا، و رساله‌ای درباره زید شهید و حاشیه بر کتابهای: فقیه و تهذیب.

142- علامه بزرگوار، شریف حسین بن مساعد بن حسین بن مخزوم

بن ابی القاسم بن عیسی بن حسین بن محمد بن عبد الحمید کرمانی حسنی حائری.

وی مردی نسب شناس، ثقه، فقیه، محدّث، دانشمند بسیار بزرگ و مرجع امور شرعی در ایران بود، در زبان نسب شناسان گاهی از او به ابن مساعد و گاهی کرمانی، نام برده می‌شود، چنان که گاهی به صاحب عمدة الطالب نیز کرمانی می‌گویند.

خلاصه آن که، عظمت میرزا حسین بالاتر از آن است که بیان شود، وی بیش از صد و بیست سال عمر کرد. او از صاحب عمده روایت می‌کند و ابن محفوظ نیز از وی نقل روایت می‌کند.