مهاجران آل‌ابوطالب صفحه 629

باری من در شهر قم، مشجّره‌ای از سادات تفرش افطسی دیدم که به تصحیح این مرد بزرگ و سید محمد بن کمونه مورد تصدیق و تصحیح قرار گرفته بود و تاریخ نوشته به ماه محرم الحرام سال 917 ه. می‌رسید.

نظر استاد بزرگوارم سید محمّد رضا بحرانی صائغ نسّابه نجفی این بود که روایت ابن مساعد از صاحب العمده بدون واسطه است.

می‌گویم: ابن مساعد تألیفاتی دارد از جمله تحفة الابرار فی مناقب ابی الائمة الأطهار علیهم السلام. مؤلف بزرگوار مطالب این کتاب را از کتابهای بزرگان علمای عامّه نقل کرده و این کتاب از جمله منابع «بحار الانوار مولانا مجلسی است» و علامه کفعمی نیز از آن روایت می‌کند. مؤلّف آن را در سی فصل مرتب کرده است.

از جمله آثار وی تعلیقات جالبی بر عمدة الطالب است که آنها را در یک جلد تدوین کرده، و من در نجف اشرف در کتابخانه علامه شیخ عبد الرّضا آل علّامه شیخ راضی نجفی نسخه‌ای از تمام عمده را به خط ابن مساعد و تعلیقات و حواشی او دیدم و در آخر کتاب نسب وی و تاریخ تحریر کتاب 29 ربیع الاول سال 893 ه. آمده بود. و در آخر آن نیز یادآور شده بود که آن را از روی نسخه‌ای نوشته که به خط مؤلف کتاب بوده است، و از نوشتن آن در اول ماه رمضان سال 812 ه. یعنی شانزده سال پیش از وفات صاحب العمده فارغ شده است.

ابن مساعد به زیارت مشهد الرّضا (ع) می‌رفته و در سال 917 ه. وارد سمنان شده و در آنجا سادات را جمع کرده و نسبشان را نوشته است. وی اشعار زیادی در مدایح اهل بیت (ع) دارد که بخشی از آنها را علامه معاصر سید عبد الرّزاق ابن کمونه نجفی در کتاب خود منیة الراغبین آورده است؛ مراجعه کنید.

143- شریف سید احمد بن محمد بن عبد الرّحمن کیای گیلانی نسب شناس

از جمله سادات آل کیا که سلاطین گیلان و طبرستان بوده‌اند.

وی در گیلان به دنیا آمد، بعدها مدتی مقیم نجف اشرف شد، مردی فاضل دانشمند و دریای موّاجی بود.