مهاجران آل‌ابوطالب صفحه 632

نسب شناس برجسته در علم نسب، ادیب و شاعر ماهری بود. نزد پدرش تحصیل کرده و همه علوم را از او آموخت.

نواده‌اش ضامن بن شدقم در تحفة الازهار می‌گوید: «آقای سید حسن نزد پدرش تحصیل کرد، تا بدانجا که جامع کمالات شد، و چون پدرش نقیب در سال 960 ه از دنیا رفت، نقابت به او واگذار شد، امّا وی پس از اندکی استعفا داد و در سال 962 ه. راهی دکن گردید. شاه آنجا حسین نظامشاه پسر برهان نظامشاه بود، پس از آن که کار او بالا گرفت، به شیراز رفت و تا سال 964 ه. به کار علمای آنجا مشغول بود تا این که به خراسان رفت و در آنجا با شاه طهماسب ملاقات کرد، و حسین نظامشاه کسی را نزد وی فرستاد و درخواست کرد که به آنجا برود- چون او کار وی را سامان داده بود- سید نیز قبول کرد.

وقتی که به نزدیکی دکن رسید، شاه با لشکریان خود از او استقبال کرد و او را گرامی داشت و خواهرش فتحشاه را که پدرش برهان نظامشاه در زمان حیات پدر سید حسن، سید علی نقیب، برای او نامزد کرده بود، به ازدواج او در آورد. و برای سلطان نظامشاه فتوحاتی پیش آمد تا این که پس از یازده سال سلطنت کشته شد، و پسرش مرتضی نظامشاه بجای او نشست، و به خاطر خردسالیش امور مملکت را مدت کمی به سید مورد ذکر سپردند و بعد اجازه رفتن زیارت حج گرفت و در سال 976 ه. با همسر هندیش به مدینه باز گشت.»

وی تألیفاتی دارد از جمله: کتاب زهر الرّیاض و زلال الحیاض در چند جلد که دو نسخه خطی و عکسی آن در نزد ما موجود است، و کتاب الجواهر النضّامیه من کتاب خیر البرّیة.

وی در سال 932 ه در مدینه منوره به دنیا آمد و در چهاردهم ماه صفر سال 998 در شهر دکن از دنیا رفت و پیکرش را به مدینه منوره بردند و در آنجا به خاک سپردند.

147- شریف ابو عبد اللّه حسین سمرقندی بن عبد اللّه بن حسین بن عزّ الدین

بن عبد اللّه بن علاء الدین بن احمد بن ناصر الدین بن جمال الدّین بن حسین بن