مهاجران آل‌ابوطالب صفحه 640

اصفهان شده و یک سال در آنجا مانده است و علمای آنجا در پیرامون او گرد آمده و استفاده متقابل برده‌اند، سپس به عراق رفته و مشاهد مشرفه، از جمله کربلای مقدس را زیارت کرده است. و بعد برای تکمیل مراتب علمی خود دوباره به اصفهان برگشته و تا سال 1085 ه. در آنجا مانده و در طول اقامت خود در آن شهر به تألیف کتاب تحفة الازهار خویش پرداخته است.

160- سید تقی الدین محمد حسنی شیرازی معروف به «شاه تقی»

، مردی دانشمند، فاضل، نسب شناس، صاحب علم و جلال و ریاست بود. خاندان وی در شیراز به سادات نسب شناس حسنی و حسینی معروفند.

وی از بزرگان علمای عصر شاه صفی الدین صفوی بود و در نزد علامه فتح اللّه کبیر بن حبیب اللّه حسینی شیرازی تحصیل کرده و با میرزاجان شیرازی از علمای اهل تسنّن در مباحثات فلسفی مناظراتی دارد.

او در شیراز، علوم معقول و منقول را تدریس می‌کرد و بیشتر فضلا در درس او حاضر می‌شدند و از علم او بهره می‌بردند، میر شریف بن نور اللّه مرعشی (متوفای 992 ه.) پدر علامه شهید قاضی نور اللّه مرعشی شوشتری شهید و مولی سعید حبیب اللّه از شاگردان او هستند.

وی دو پسر داشت: سید قوام الدین حمزه و ابو الولی پسران سید تقی الدّین محمد مذکور، و برادری داشت به نام میر غیاث الدین مشهور به میران حسینی که از بزرگان علمای عصر شاه طهماسب و نقیب نقیبان بود، و بعدها در آخر سلطنت شاه طهماسب به مقام صدارت رسید.

از این خاندان شریف است میر مهدی شیخ الاسلام که در سال 1130 ه به دست افغانیها کشته شد. و از آن جمله میر مؤمن نسب شناس و میر معصوم بن محمد باقر بن میر مؤمن است.

سید تقی الدین در سال 1019 ه از دنیا رفت.

گروهی از جمله علامه معاصر ابن کمونه در کتاب منیة الراغبین و سید امین عاملی در اعیان الشیعه و سید علی خان در سلافة العصر و دیگران شرح حال او را آورده‌اند.