یادنامه طبری صفحه 112

می‌پندارند و آنرا انتخابی می‌دانند. نظر فرقه ناجیه امامیّه بر آنست که امامت امر خداست نه امر خلق و آن را انتصابی می‌داند نه انتخابی.

تذکّر مهم آنکه 1- گرچه امامت معصومان، انتصابی و موهبت خاص الهی بشمار می‌آید و خداوند جعل آن را به خود نسبت داده است، لیکن رهبری زمامداران ظالم را خداوند به عنوان کیفر تعذیبی بخود منسوب کرده است و چنین می‌فرماید: وَ جَعَلْناهُمْ أَئِمَّةً یَدْعُونَ إِلَی النَّارِ وَ یَوْمَ الْقِیامَةِ لا یُنْصَرُونَ 74 ما فراعنه را امامانی قرار دادیم که مردم را به آتش دعوت می‌کنند و در قیامت از نصرت برخوردار نخواهند بود، گرچه در دنیا یکدیگر را یاری می‌دادند. 75 این جعل امامت ظالمان همانند اضلال فاسقان فقط جنبه کیفری دارد. 2- همانطوری که خلافت هارون با نصب الهی بود نه انتخاب موسی کلیم (ع) چه رسد به انتخاب مردم- زیرا خلافت و امامت امر خداست نه امر خلق- خلافت و امامت حضرت علی بن ابیطالب چنانکه قبلا گفتم نیز انتصابی است نه انتخابی؛ خواه انتخاب پیامبر (ص) و خواه انتخاب مردم، و این همتائی و همسانی را می‌توان از حدیث منزلت که بهمین منظور صادر شده است استنباط نمود: انّما منزلة علیّ منّی بمنزلة هارون من موسی الّا انّه لا نبیّ بعدی.

ظاهر این حدیث معنای شرکت امام معصوم (ع) در حقیقت وحی و قرآن منهای نبوّت و وحی تشریعی را کاملا توجیه می‌نماید و اگر به اهل بیت عصمت (ع) گفته می‌شود که آنان شریک قرآنند برای اینست که حقیقت آنها یک نور است و حضرت علی (ع) نسبت به پیامبر (ص) به منزله هارون نسبت به موسی است و هارون شریک وحی موسی کلیم بود، وَ أَشْرِکْهُ فِی أَمْرِی. 76 پس حضرت علی (ع) شریک امر نبی اکرم (ص) است چنانکه خطبه قاصعه آن را تأیید می‌کند: اری نور الوحی و الرّسالة و اشمّ ریح النّبوّة ... 77 البته مقام منیع نبوت و حرم امن رسالت خاص نبی اکرم (ص) بوده و احدی در آن سهیم نبوده و نیست، چه اینکه نصاب رسالت به پایان رسیده و هیچکسی بعد از ارتحال نبی اکرم (ص) به آن نخواهد رسید، ولی مقام ولایت که از کمالات تکوینی روحی انسان کامل است و جزء منصبهای تشریعی به شمار نمی‌رود همچنان به انتظار سالکان صالح بوده و هرگز منقطع نخواهد شد. آری، امامت تشریعی همچون نبوت و رسالت حدّ خاص داشته و بوجود مبارک حضرت مهدی موجود موعود (ع) ختم شده است