یادنامه طبری صفحه 13

می‌آمد و از آن مقدار که می‌نوشتیم سؤال می‌کرد و آن را بر ما می‌خواند و ما نیز نزد احمد بن حمّاد دولابی می‌رفتیم [و نزد او نیز درس داشتیم]. وی در یکی از روستاهای ری بسر می‌برد که از آنجا تا ری یک قطعه 5 راه بود. پس از درس، مانند دیوانه‌ها می‌دویدیم تا نزد محمد بن حمید بازگشته و به مجلس درس او بپیوندیم. 6

در نخستین رحله به بغداد:

در محافل علمی از احمد بن حنبل و مراتب علمی او سخن می‌رفت.

همین امر موجب شد طبری از ری عازم بغداد شود و حدیث را از او اخذ و روایت کند؛ اما اندکی قبل از وصول به بغداد از خبر درگذشت احمد آگاه شد؛ ولی چون نمی‌خواست دست خالی از این سفر بازگردد، به «واسط» نزد سایر شیوخ و اساتید، سماع حدیث کرد که عبارتند از: محمد بن موسی حرشی، عماد بن موسی القزاز (یا قزار)، محمد بن عبد الأعلی صنعانی، بشر بن معاذ، و محمد بن بشار معروف به «بندار».

طبری- همان‌گونه که قبلا اشاره رفت- جوّال و کثیر التّطواف 7 بود و در یکجا برای تحصیل علم چندان درنگ نمی‌نمود، و در جستجوی استادان چیره‌دستی بسر می‌برد که عواید علمی فزونتر و مطمئن‌تری عاید او سازند، لذا واسط را که یکی از نواحی بغداد بود به سوی کوفه پشت سر گذاشت و در آنجا:

- نزد هناد بن سری و اسماعیل بن موسی حدیث را کتابت کرد.

- و از محضر سلیمان بن خلّاد طلحی قراءات را آموخت.

- و سرانجام توفیق یافت محمد بن علاء همدانی معروف به «ابی کریب» را دیدار کرده، از او سماع حدیث نماید.

بازگشت دوباره به بغداد:

طبری این بار در بغداد به درس و مطالعه علوم قرآنی سرگرم شد و مدتی را در محضر احمد بن یوسف تغلبی مقرئ تتلمذ کرد، آنگاه به فقه شافعی گرایش