یادنامه طبری صفحه 155

جای خود می‌دید. پس به سرعت به خانه آمد و ماجرا را برای همسرش خدیجه نقل کرد و گفت: ای خدیجه! من چیزی را مانند این بتها و کسی را مانند این جادوگران دشمن نمی‌دارم، ولی اکنون از آن بیم دارم که خود جادوگر شده باشم!!!

خدیجه گفت: نه، چنین نیست، این سخنان را بر زبان نیاور. خداوند هرگز با تو چنین نخواهد کرد، زیرا تو پیوند خویشی را رعایت می‌کنی و ...» 24

4. ابن شهرآشوب مازندرانی (م. 588 ق) از علمای بزرگ شیعه در مناقب می‌نویسد: «روایت شده که جبرئیل قطعه پارچه دیبایی که در آن خطی نوشته بود، درآورد و گفت: بخوان! (پیغمبر گفت:) من گفتم: چگونه بخوانم با این‌که نمی‌توانم بخوانم؟ تا سه بار، و در نوبت چهارم گفت: اقرأ باسم ربک تا ما لم یعلم. آنگاه جبرئیل و میکائیل در حالی که با هر کدام هفتاد هزار فرشته بود، فرود آمدند و تختی آوردند و تاجی بر سر محمد (ص) گذاردند و لوای حمد را به دستش دادند، و (جبرئیل) گفت: بنشین روی این تخت و خدا را سپاس گوی!

سپس از تخت فرود آمد و به سوی خدیجه روی آورد. در آن موقع همه چیز در برابر او فروتنی می‌کردند و به زبان فصیح می‌گفتند: السلام علیک یا نبی اللّه! همین که وارد خانه شد، خانه نورانی گردید. خدیجه گفت: این نور چیست؟ پیغمبر گفت: این نور نبوت است. ای خدیجه بگو لا اله الّا اللّه، محمد رسول اللّه! خدیجه گفت: من از مدتها پیش این را می‌دانستم. سپس خدیجه اسلام آورد.

پیغمبر فرمود: ای خدیجه! من در خود احساس سرما می‌کنم. خدیجه هم چیزی به روی او افکند و حضرت به خواب رفت. در آن هنگام ندا آمد که: «یا أَیُّهَا الْمُدَّثِّرُ، قُمْ فَأَنْذِرْ ...».

پیغمبر هم برخاست و انگشت در گوش خود نهاد و گفت: اللّه اکبر، اللّه اکبر، و هر موجودی این تکبیر را می‌شنید، با پیغمبر می‌خواند.» 25

بررسی و نقد آنها

1. حدیث اول از ابن عباس تنها حدیث مسند در زمینه آغاز وحی و بعثت پیغمبر است. ولی باید دانست که ابن عباس مطابق نوشته ابن حجر در تقریب سه سال قبل از