یادنامه طبری صفحه 163

زبان جاری کن که جهان را بیافرید. خدایی که انسان را از ماده‌ای پست آفرید. نام خدایی را ببر که بزرگ است؛ خدایی که با قلم دانش آموخت و به انسان چیزهایی یاد داد که نمی‌دانست). جبرئیل، پیک وحی الهی، رسالت خود را به انجام رسانید و به آسمانها بالا رفت. محمد (ص) نیز از کوه فرود آمد. از مشاهده عظمت جلال خداوندی و آنچه به وسیله پیک وحی دیده بود، که نشانه شکوه بارگاه کبریایی حق بود، بیهوش شد و دچار تب گردید.

از این‌که مبادا قریش و مردم مکه نبوت او را تکذیب کنند و به جنون و تماس با شیطان نسبت دهند سخت هراسان بود. او از روز نخست خردمندترین بندگان خدا و بزرگترین آنها بود. هیچ چیز مانند شیطان و کارهای دیوانگان و سخنان آنها را زشت نمی‌دانست.

در این هنگام خداوند اراده کرد به وی نیروی بیشتری عطا کند و به دلش قدرت بخشد. بدین منظور کوهها و صخره‌ها و سنگلاخها را به سخن آورد، به طوری که به هر کدام که می‌رسید، ادای احترام می‌کردند و می‌گفتند: السلام علیک یا حبیب اللّه، السلام علیک یا ولی اللّه، السلام علیک یا رسول اللّه!

ای حبیب خدا مژده باد که خداوند تو را از همه مخلوقات، آنها که پیش از تو بوده‌اند و آنها که بعدها می‌آیند، برتر و زیباتر و پرشکوه‌تر و گرامی‌تر گردانیده است.

از این‌که مبادا قریش تو را به جنون نسبت دهند، هراسی به دل راه مده، زیرا بزرگ کسی است که خداوند جهان به وی بزرگی بخشد و گرامی بدارد. بنابراین از تکذیب قریش و سرکشان عرب ناراحت مباش که عنقریب خدایت تو را به عالی‌ترین مقام خواهد رسانید و بالاترین درجه را به تو خواهد داد.

پس از آن نیز پیروانت به وسیله جانشین تو علی بن ابیطالب از نعمت وصول به دین حق برخوردار خواهند شد و شادمان می‌گردند.

دانشهای تو، توسط شهرستان حکمت و دانشت علی بن ابیطالب در میان بندگان و شهرها و کشورها منتشر می‌گردد. به‌زودی دیدگانت به وجود دخترت فاطمه روشن می‌شود و از وی و همسرش علی، حسن و حسین که هر دو سروران بهشتیان خواهند بود، پدید می‌آیند. دوستان تو و برادرت علی پاداش بزرگی خواهند یافت. لوای حمد را به