یادنامه طبری صفحه 173

علی علیه السّلام نخستین کسی بود که به وی ایمان آورد. چون خود در نهج البلاغه می‌گوید: «انا اول من آمن». یعنی حتی پیش از خدیجه ایمان آورده است. علی علیه السّلام در آن موقع نه ساله یا ده ساله بود.

دومین یا سومین باری که جبرئیل نازل شد موقعی بود که پیغمبر به‌طور معمول روزانه خوابیده بود. جبرئیل نازل شد و او را صدا زد که: «یا أَیُّهَا الْمُدَّثِّرُ قُمْ فَأَنْذِرْ».

یعنی ای کسی که خفته‌ای! برخیز که دنیا و ملت عرب در خواب است؛ خواب غفلت و دوری از خدا و مکارم اخلاقی و آداب انسانی. برخیز که دیگر خواب نخواهی داشت.

حتی شبها نیز نباید جز اندکی بخوابی (یا أَیُّهَا الْمُزَّمِّلُ قُمِ اللَّیْلَ إِلَّا قَلِیلًا). چون جهانیان در خواب‌اند و تو باید بیدار باشی.

به قول مفسر بزرگ شیعه امین الدین طبرسی: «دثّرونی، دثّرونی، و زملّونی، زملّونی». مرا بپوشانید، مرا بپوشانید، درست نیست، و از هر نظر مردود است. زیرا خداوند با علایم روشن به پیغمبر وحی می‌فرستد که او یقین پیدا کند آنچه به او رسیده، از جانب خداوند است. پس از وحی نیز نیازی به چیزی ندارد که او را تقویت کند و دچار بیم و هراس هم نمی‌شود و مضطرب نمی‌گردد. 46

دومین بار، یا سومین بار (به اختلاف روایات) جبرئیل نازل شد و آبی آورد و طریقه وضو گرفتن و نماز گزاردن را به پیغمبر آموخت. پیغمبر هم وضو گرفت و به نماز ایستاد و دستور داد علی (ع) در صف جلو و خدیجه پشت سر او به نماز بایستند. نماز نخستین هم نماز جماعت بود. سپس زید بن حارثه غلام بچه آزادشده پیغمبر و خدیجه، و پس از وی جعفر بن ابیطالب هم مسلمان شدند و با همان سنین کمی که داشتند با علی علیه السّلام در صف جلو به نماز ایستادند و با خدیجه که در پشت سر آنها قرار داشت، تا سه سال، تنها نمازگزاران خانه پیغمبر بودند. تا آنکه دعوت پیغمبر خدا آشکار شد و همگی متوجه شدند سه سال است که محمد بن عبد اللّه به مقام نبوت رسیده، ولی او از بیم عکس العمل نامطلوب قوم، آن را کتمان داشته است.

:*:*:* این بود واقعیت بعثت و آغاز نزول وحی به‌طور اجمال. حال اشخاص خودی و