یادنامه طبری صفحه 180

الرحیم را سرقت کردند.» 60

خالد بن مختار می‌گوید: از امام باقر (ع) شنیدم که فرمود: «بزرگترین آیه کتاب خدا را نادیده گرفتند و پنداشتند که اگر آن را آشکار سازند، بدعت است و آن آیه بسم اللّه الرحمن الرحیم است.» 61

امیر المؤمنین (ع) در زمان خلافتش فرمود: «مردم را مجبور کردم که بسم اللّه الرحمن الرحیم را بلند بخوانند.» 62

امام صادق (ع) می‌فرماید: «خدا کتابی از آسمان نازل نکرد، جز این‌که در آغاز آن بسم اللّه الرحمن الرحیم بود. آخر هر سوره هم با نزول بسم اللّه الرحمن الرحیم در آغاز سوره دیگری، شناخته می‌شد.» 63

نتیجه بحث‌

دیدیم که ائمّه اهل بیت و علمای شیعه بدون اختلاف‌نظر همگی بسم اللّه را یکی از آیات قرآنی می‌دانستند. بهترین دلیل آنها این بود که سوره حمد با بسم اللّه هفت آیه است و معنی سبع المثانی نیز همین است.

ما هم با تحقیقات خود گفتیم که اصولا «اقْرَأْ بِاسْمِ رَبِّکَ» یعنی پیغمبر قبل از «اقْرَأْ» که بسم اللّه الرحمن الرحیم است، همین را که نام خدای تست بخوان. پس نخستین سوره هم بسم اللّه داشته است و جبرئیل از پیغمبر خواسته بود (به امر خدا) که نخستین و زیباترین و پربارترین آیات قرآنی یعنی بسم اللّه الرحمن الرحیم را بخواند.

حدیث ابو هریره هم در اینجا کاملا درست است و مؤید نظریه ما و احادیث اهل‌بیت است. علمایی که گفته‌اند وجود آن از آغاز نگارش آیات قرآن در زمان پیغمبر تاکنون در اول سوره‌ها هم دلیل بر قرآنی بودن است، سخنی متقن و منطقی است و به قول علامه عضد الدین ایجی، خط هم حجت علمی است!

جای بسی تعجب است که حدیثی با این روشنی و مهمی را که عبد اللّه عمر می‌گوید پیغمبر فرمود: وقتی جبرئیل برای من وحی می‌آورد، نخستین چیزی که به من القا می‌کرد بسم اللّه الرحمن الرحیم بود، دارای اسناد ضعیف می‌دانند! راستی اگر این حدیث معتبر نباشد، حدیث معتبر و اسناد قوی کدام است؟!