یادنامه طبری صفحه 269

یکی از فضیلتهای زبان فارسی نسبت به دیگر زبانها این است که در پناه کلام خدا و سخن وحی از هرگونه نابودی و تعرّضی در طی روزگار مصون و برکنار مانده است و در عین حال این صفت و شأن و شوکت را داشته است که بتواند در نخستین سده‌های نشر اسلام کلام حق‌تعالی و سخن وحی را به جان بپذیرد و همچنین در مواردی چند خود واسطه انتقال و ابلاغ مفاهیم آسمانی به مردم دیگر جهان گردد.

انبوه قرآنهای مترجم فارسی و تفاسیری که به زبان فارسی درآمده است، از جهت کمّیت و کیفیّت، مایه بسی افتخار و مباهات است. اکثر کتابخانه‌های ایران و از جمله کتابخانه معظم آستان قدس رضوی، از این جهت گنجینه‌ای گرانبها و بی‌نظیر است.

اشاره به قرآنهای مترجم فارسی و تفاسیری که در این مورد به زبان پارسی درآمده است، محلّ بحث مفصّلی است، امّا آنچه خواستم عرض کنم، پرداختن به گوشه‌ای است محدود و اشاره‌ای مختصر و مجمل به متنی گرانقدر و نفیس از ترجمه قرآن کریم که ضمن تفسیر ارجمند روض الجنان و روح الجنان مشهور به تفسیر ابو الفتوح رازی، آمده است و همچنین مقایسه ضمنی آن با ترجمه تفسیر طبری؛ هم به اعتبار قدمت و کهنگی متن و هم به لحاظ اصالت و جزالت و محکمی و استواری و نجابتی که این دو اثر نفیس دارند.