یادنامه طبری صفحه 299

بود که اگر این خاک را بر جمادی زنند زنده شود. «پس او این خاک نگاه می‌داشت و هنگامی‌که بنی اسرائیل آن حلّیها و طلاها را که از قبطیان گرفته و در خاک پنهان کرده بودند، در آتش انداختند، سامری بیامد و از آن خاک در آتش ریخت و گفت:

گوساله‌ای شو. پس گوساله شد». ابو الفتوح این قول طبری را نمی‌پذیرد و دلیل می‌آورد که سامری خود زرگری استاد بود و از آن حلّیها گوساله می‌ساخت.

باید به روان پاک خردوران و گرانمایگانی چون طبری آملی و ابو الفتوح خزاعی نیشابوری که فرهنگ نامدار و کرامند اسلام و ایران را اعتلا بخشیدند و نکته‌های باریکتر از موی آن را به همکیشان و همزبانان خود شناسانده‌اند، درود فرستاد و برای کسانی‌که نام و یاد این نیکمردان را گرامی می‌دارند، توفیق و دعای خیر آرزو کرد.

یادداشتها

______________________________
(1) عسکر حقوقی، تحقیق در تفسیر ابو الفتوح رازی، جلد اوّل، انتشارات دانشگاه تهران، تهران 1346، ص 210.
(2) برای مثال حنابله او را کاملا از خود طرد کرده بودند و حتّی از آزار و اذیّت او هم خودداری نداشتند و یا صاحب روضات الجنّات به دلایلی او را شیعی معرّفی کرده است. رک: محمّد باقر موسوی الخوانساری، روضات الجنّات فی احوال العلماء و السّادات، طبع سنگی، تهران 1306 ه. ق، 4/ 164.
(3) رک: احمد علی رجایی بخارایی، «بخشی بازیافته از کهن‌ترین ترجمه تفسیر طبری»، نامه آستان قدس، شماره مخصوص ص 105.
(4) محمّد حسین الذّهبی، التّفسیر و المفسّرون، قاهره 1381/ 1961، 1/ 205.