یادنامه طبری صفحه 326

سُبْحانَکَ لا عِلْمَ لَنا إِلَّا ما عَلَّمْتَنا.

(البقره)

اسطوره یک شکل ادبی از نمودهای زیباشناسانه فرهنگ قومی مردم جامعه‌های ابتدائی کهن و امروز است. این نمود فرهنگی افزون بر ارزش ادبی، که ارزش صوری و ثانوی اسطوره است، ارزش مهم اجتماعی و قوم‌نگارانه تاریخی دارد. بسیاری اسطوره را برابر با افسانه، و به معنای داستان خیالی و واهی و نادرست انگاشته و به کار برده‌اند.

در فرهنگ و ادب اسلامی اسطوره صورتی از روایتهای افسانه‌ای آمیخته با دروغ و خرافه بشمار رفته است. در قرآن کریم چند بار کلمه اساطیر، صورت جمع اسطوره، افزوده به کلمه اولین، یعنی به صورت «اساطیر الاولین» آمده است. مؤلف کتاب لسان التنزیل، نوشته‌ای بازمانده از قرن چهارم یا پنجم هجری، اساطیر الاولین را به «افسانه‌های نبشته پیشینیان» معنا کرده است. (ص 26)

برخی از مفسران قرآن به استناد گفته دو تن از راویان صدر اول، الکلبی و مقاتل، اساطیر الاولین را در بعضی آیات اشاره‌ای به اساطیر ایرانی دانسته‌اند. در امثال قرآن به نقل از مفسرانی چون البغوی و بیضاوی آمده است که آیه 6 از سوره لقمان که می‌گوید