یادنامه طبری صفحه 330

نهاده شده است»، بسیار گذرا یادآوری می‌کند که میان مردم ابتدائی نه تنها آئینها و شعایرشان انگاره اسطوره‌ای دارند (نظری مشابه با نظر جیمز فریزر) بلکه هریک از اعمال بشری هم که تکرار دقیقی از کنشی باشد که در زمان آغازین توسط ایزدی یا قهرمانی یا نیائی انجام شده باشد، اثربخشی و اعتبار می‌پذیرد.)Eliade ,22(

تازه‌ترین تعریف و تحلیل اسطوره بر پایه بینش ساختگرایانه مکتب مردمشناس فرانسوی، کلودلوی- شتروس (1908-؟) شکل گرفته است. او عقیده و نظر خود را درباره اسطوره و ساخت و بافت و معنا و مفهوم آن در کتابهای متعدد خود بویژه کتاب اسطوره‌شناسی و مردمشناسی ساختی توضیح و ارائه کرده است.

لوی- شتروس اسطوره را مانند زبان، کالا و زن در نظامهای زبانی و اقتصادی و خویشاوندی، وجهی از وجهای ارتباطی میان افراد یک اجتماع یا قوم می‌داند. او می‌گوید عناصر ترکیب‌دهنده اسطوره، یعنی شخصیتها و اشیاء و واقعه‌های آن، به تنهائی و به خودی خود معنا نمی‌دهند، همان‌گونه که مثلا آواها و واجهای زبان خود به تنهائی معنائی ندارند. عناصر ترکیب‌دهنده اسطوره در پیوند با یکدیگر و در یک مجموعه کلی اعتبار و ارزش می‌یابند و مفهوم ویژه‌ای را القاء می‌کنند. به‌طورکلی اسطوره دارای یک صورت و یک ساخت است. صورت اسطوره ارزش صوری و ادبی آن را می‌نماید و ساخت اسطوره، که صورت نهفته روابط میان عناصر ترکیب‌دهنده آن است، ارزش معنائی و پیام واقعی آن را تعیین می‌کند.Kirk ,42( ، و بخصوص)Levi -Strauss , )032- 602(

لوی- شتروس اسطوره را به پلی بر روی شکاف میان دو جهان طبیعی و فرهنگی مانند می‌کند که انسان با گذر از آن از طبیعت به فرهنگ انتقال یافته است. او اسطوره‌ها را با سه اصل عمده در حیات اجتماعی بشر پیوند می‌دهد. این سه پدیده اصلی یکی پیدایش آتش و پخت‌وپز، دو دیگر بکارگیری روابط خویشاوندی و رقابتها، و سه دیگر استحاله و گردیدن و کمرنگ شدن فصلهاست. (Lewis ,188(

در هر اسطوره عناصری از رخدادهای تاریخی، واقعیتهای اجتماعی، نهادهای اقتصادی و نظامهای اعتقادی- آئینی با یکدیگر درآمیخته است. رمز استمرار و پایداری اسطوره‌ها در میان مردم نسلهای گوناگون و در دوره‌های پیاپی زندگی اجتماعی مردم وجود بنمایه‌های نیرومند فرهنگی- اجتماعی و دینی آنها است. این مجموعه آثار