یادنامه طبری صفحه 343

می‌کند» (همان، 155).

مختصر این که طبری نخستین تاریخنگاری بود که در آغاز تکوین و شکل‌گیری دانش تاریخنگاری در اسلام با سعه صدر و برخورداری از خصوصیات برجسته یک عالم باایمان و بی‌تعصب به نوشتن آن بخش از تاریخ جامعه‌های دوران پیش از اسلام پرداخت که تا آن زمان کمتر مورخی این چنین به میراث فرهنگی اقوام ابتدائی نگریسته بود. او احتمالا با آگاهی به این‌که انسان ابتدائی پیش از تاریخ نیز مانند انسان دوره تاریخی و اسلامی دارای فرهنگی منسجم و اندیشه‌ای منطقی، ولیکن متناسب با عصر و نظام جامعه خود بود، به گردآوری و نقل اسطوره‌ها و داستانهای بازمانده از آثار فرهنگ ایرانیان کهن دست یازید. ظاهرا او این روایتها را، که آکنده از نشانه و رمز و تمثیل و بیانگر معانی و مفاهیمی اجتماعی از زندگی مردم دوران اسطوره‌ای ایران است، بمثابه داده‌هائی تاریخی می‌انگاشته که در تدوین تاریخ ایران پیش از اسلام به کار برده است.

منابع فارسی‌

الف- کتابها

- آریانپور، امیر حسین، فرویدیسم با اشاراتی به ادبیات و عرفان، امیر کبیر، 1357.

- ابن خلدون، عبد الرحمن، مقدمه ابن خلدون، ترجمه محمد پروین گنابادی، بنگاه ترجمه و نشر کتاب، جلد اول، 1359.

- ارانسکی، ای. م.، مقدمه فقه اللغه ایرانی، ترجمه کریم کشاورز، پیام 1358.

- الیاده، میرچا، چشم‌اندازهای اسطوره، ترجمه جلال ستاری، توس 1362.

- بلوکباشی، علی، فرهنگ عامه، وزارت آموزش و پرورش، 1356.

- بهروز، ذبیح، تقویم و تاریخ در ایران، انجمن ایرانویچ، شماره 1، ایران کوده، 1331.

- بهار، مهرداد، پژوهشی در اساطیر ایران، جلد 1، توس 1362.

- پورداود، ابراهیم، یشتها، جلد 2، کتابخانه طهوری 1347.

- حکمت، علی اصغر، امثال قرآن، تهران 1333.