یادنامه طبری صفحه 509

ضمیر

ضمیر اشاره «این» پیش از اسم خاص:

این زلیخا بانگ و خروش اندر گرفت. 3/ 776.

ضمیر زاید:

او را به من ده تا من او را بدارمش. 3/ 776.

ضمیر اشاره «آن» به صورت ضمیر ملکی:

پس خبر بردند او را که آن «*» او را بآتش انداخت. 6/ 1470.

و این خلایق که اندر جهان‌اند جمله از آن تواند. 6/ 1476.

استعمال ضمیر اشاره مفرد به جای جمع «آن» به جای «آنان»:

این هفتاد تن که گوای راست ندادند آن بودند که با موسی به مناجات رفته بودند.

3/ 559.

استعمال ضمیر منفصل فاعلی برای غیر ذوی العقول:

و مرین پنج ستاره دیگر را که یاد کردیم روش ایشان هم برین مثال ... است.

6/ 1511.

استعمال ضمیر متصل مفعولی پس از ضمیر اشاره:

و واکوشید به جنگ کردن دشمنان ... آنتان ای مؤمنان بهتر از شما. 3/ 613.

استعمال ضمیر «آن» به نشانه تعریف (عهد ذکری):

و ایشان آن قربانها به دست این هر سه بفرستادند. 5/ 1184.

استعمال ضمیر شخصی متّصل مفعولی پس از «این»:

لوط گفت که: یا گروه این تان دختران من و ایشان پاکیزه‌تراند شما را. 3/ 719.

به کار بردن ضمیر شخصی متّصل مفعولی پس از فعل:

اینست تان خدای خداوند شما، بپرستید او را. 3/ 665.

ارجاع ضمیر اشاره برای غیر ذوی العقول:

* همان‌طور که در پانویس متن اشاره شده یعنی زنش را.