یادنامه طبری صفحه 512

فعل‌

فعل ساده+ ضمایر شخصی:

و برخورداری بردارند و مشغول کندشان اومید زندگانی. 4/ 839.

فعل مرکب+ ضمایر شخصی:

و اگر بگیردی خدای مردمان را به شرک آوردن و ستم کردن‌شان ... 4/ 872.

فعل مجهول، بیشتر با فعل معین «آمدن» به کار رفته است:

حدیث بانگ نماز جای دیگر گفته آمده است. 4/ 916.

از هر چیزی برخی گفته آید تا آیت فروگذاشته نیاید. 5/ 1148.

مثلا در صفحه 1146 به صورت فوق 6 مرتبه به کار رفته است. امّا با سایر مصادر هم دیده می‌شود:

چون یاد کرده شوند. 6/ 1517.

استعمال بای تأکید قبل از نون نفی:

اگر بنگروند بدین قرآن از اندوه. 4/ 919.

پدر خندیده بود و بنپوشیده بود. 6/ 1482.

به کار گرفتن «یا» در معنی شرط و استمرار:

همی‌بینی سوی خداوند تو که چگونه گستراند سایه را و اگر خواستی کردی آن را ایستاده، ایشان را عظیم دوست داشتی. 5/ 1153.

و اگر خواستمی ما بفرستادمی اندر هر دهی. 5/ 1144.

استعمال «می» پیش از جزء اوّل فعل مرکّب:

نه می‌بینند که ما می‌آریم زمین را و می‌کم کنیم از کرانهای آن؟ 3/ 815.

استعمال «همی» پیش از جزء اوّل فعل مرکّب:

و اینست داستانها که همی پدید کنیم آن مردمان را. 5/ 1303.

استعمال «همی» بین اجزای فعل مرکّب:

ولکن بودند بر تنهای خویش ستم کردند. 5/ 1302.

پیشوند «همی»+ «فعل بسیط»: