یادنامه طبری صفحه 513

یا پندارند آنکسها که همی‌کنند بدیها. 5/ 1296.

پیشوند «همی»+ «فعل مرکب»:

گفتا این اشتر ... شما دست از او بدارید تا در زمین خدای عزّ و جل همی چرا کند.

5/ 1321.

فاصله شدن کلمه‌ای بین «همی» و «می» و «فعل»:

که همی شما گرد می‌آیید با مردمان. 5/ 1300.

می هلاک کنی ما را بدآنچه کردند تباه‌کاران. 2/ 551.

استعمال «بای تأکید» قبل از «نون نفی»:

از هر خنبی زر که داری یک دینار بده و هم بنداد. 5/ 1319.

استعمال صیغه‌های «بایستن» و «شایستن»:

راه ایشان اندر بیابانی بود هفت روزه طعام و شراب بایستی گرفتن. 6/ 1471.

نشایستی که خدای عزّ و جل مر ابراهیم را گفتی اسحق را بکش. 6/ 1533.

فاصله میان «نون نفی» و «فعل»:

و نه سبک کنند از ایشان از عذاب آن. 6/ 1492.

استعمال یک مصدر در یک جمله به صورت لازم و متعدّی:

هم‌چنان که همی‌گردند مر خلقانرا همی‌گردانند. 6/ 1509.

استعمال افعال نیشابوری (افزودن سین و تاء قبل از ضمایر متّصل فاعلی):

ناپدید کند مر ایشان را آنچه خلاف کردستند اندر آن. 4/ 869.

و افزونی دادستیم‌شان بر بسیاری از آنچه بیافریدستیم ما فضلی. 4/ 903.

فاصله شدن پیشوند «م» علامت نهی با فعل:

و مه پس روی کن آرزو را که گم کند ترا از راه خدای. 6/ 1555.

بدون فاصله:

و مه پوشید حق را بستم. 1/ 63.

استعمال یای مجهول (یای استمراری):

پیش از آن‌که آفتاب فروشدی این نماز دیگر بکردندی. 6/ 1563.

اغلب جمله‌هایی که با «اگر» شروع می‌شود، فعل در هر شش صیغه با یاء مجهول