یادنامه طبری صفحه 514

به کار رفته است:

اگر خدای راه نمودی مرا بودمی از پرهیزگاران. 6/ 1577.

اگر مرا بودی بازگشتن، باشمی از نیکوکاران. 6/ 1577.

آوردن فعل مفرد برای کلمه «مردم» و «مردمان»:

همچنان‌که چون مردم بمیرد، هیچ کار را به کار نیاید. 1/ 13.

و خواهد خدای که سبک کند از شما و آفریده شد مردمان ضعیف. 1/ 295.

آوردن فعل مفرد برای اسم جمع:

خلق همه روی سوی ابراهیم نهاد. 4/ 855.

افعال ذووجهین:

مصدر «سوختن» در این تفسیر هم به صورت لازم و هم به صورت متعدّی به کار رفته است:

موسی چنان دانست که آن هفتاد تن از بهر آن بسوختند که ... 3/ 559.

دوباره در همان صفحه:

همانگاه از آسمان صاعقه بیامد و ایشان را بسوخت.

افعال پیشاوندی:

از نشانه‌های قدمت نثر در آثار ادب فارسی، وجود فعلهای پیشاونددار است که در زیر نمونه‌هایی ذکر می‌شود:

اندر آمدن، اندر پوشیدن، اندر شدن، باز پس شدن، باز شدن، باز کردن، برانگیختن، برنهادن، درگرفتن، فروپوشیدن، فرودآویختن، فروفرستادن، فروهشتن.

استعمال مصدر با یای نکره، معادل مفعول مطلق عربی یا قید در زبان فارسی:

و هرکسی توبه کند و کند کار نیک که او بازگردد سوی خدای عزّوجل بازگردانیدنی. 5/ 1146.

بنگرست نگرستنی اندر ستارگان. 6/ 1521.

استعمال وجه مصدری کامل:

و هیچ خلق مداوای آن نمی‌توانست کردن. 5/ 1152.

چنان‌که کسی ویرا از خویشتن باز نتواند داشتن. 5/ 1187.