یادنامه طبری صفحه 515

وجه مصدری مرخّم:

همچنین هر یکی بر گونه‌ای دیگر باید کرد. 7/ 1891.

حذف فعل به قرینه:

همه غنیمتها خدای را است و پیغمبر. 3/ 575.

حذف فعل بدون قرینه:

گفت خدای: بیرون آی از صورت فریشتگی، از آن‌که تو رانده و ملعون. 4/ 843.

استعمال مصدر عربی:

پس از آن قحط باشد و تنگی. 3/ 785.

افزودن الف دعا پیش از حرف آخر سوّم شخص مفرد مضارع:

و مه اندوه‌گن کناد ترا گفتار ایشان. 6/ 1502.

که خدای عزّ و جل گرسنگی تو بجز خاک سیر مکناد. 5/ 1355- 1356.

بای زینت+ فعل ماضی و مضارع:

یعقوب چون عیص را از او دور بدید، بشناخت. 3/ 764.

بیوکنید آن بر روی پدر من تا بیابد بینایی. 3/ 756.

بای تأکید+ فعل امر:

خالش گفت بگوی تا کدام دختر خواهی؟ 3/ 762.

فعل امر بدون بای تأکید:

نزدیک شد سوی او پدر او و مادر او و گفت: اندر شوید بمصر. 3/ 756.

بکارگیری مصدر به جای فعل مضارع:

اکنون ملک این زنان این شهر باید آراستن و بیرون فرستادن و گفتن که هیچ مردی را از خویشتن بازندارند. 3/ 571.

بای تأکید بر سر فعل مضارع:

اگر بدهی ما را فرزندی نیک، بباشیم از سپاس‌داران. 3/ 555.

یای تمنّا:

و هرکسی تمنّا می‌کردند که کاجکی (- کاشکی) بدر خانه ما فرود آمدی.

2/ 372.