یادنامه طبری صفحه 516

بکارگیری افعال متعدّی همراه با علامت متعدّی «*»:

حقّا که آشنا کردی و بشنوانیدی ایشانرا، و اگر بشنوانیدی ایشانرا برگشتندی از ایمان. 3/ 579.

تکرار

یکی از نشانه‌های کهنگی و قدمت آثار منثور فارسی، تکرار کلمات مشابه و حذف نکردن آنها به قرینه لفظی و یا معنوی است. در این تفسیر به شرح زیر ملاحظه می‌کنیم:

تکرار فعل:

هرکسی راه یابد به ما راه یابد تن خویش را و هرکسی گم شود بما گم شود بر آن.

3/ 684.

تکرار فعل و ترکیب اضافی:

این خواب خویش آن را داده بود و او خواب خویش او را داده بود. 3/ 784.

خواهی یکی خواهی دو خواهی سه، که برداری. 6/ 1468.

تکرار ضمیر:

از پدران ایشان و زنان ایشان و فرزندان ایشان. 3/ 811.

تکرار حرف اضافه «اندر»:

و اندر روند اندر آنجای و آنک نیک بود. 3/ 811.

تکرار حرف نشانه «را»:

و خدای عزّ و جل باد را و مرغانرا و دیوانرا و پریانرا همه مسخّر او کرده بود.

6/ 1467.

تکرار «اندر» به عنوان حرف اضافه در یک جمله:

آن عادیان اندر قحط و سختی اندر مانده‌اند. 5/ 1185.

تکرار حرف ربط «یا» به صورت بدلیّت:

* با توجه به این نکته که بعد از قرن چهارم، مصادر مانند رمانیدن، شنوانیدن به کار رفته است.